[1151] This seems to be the distinction drawn by Anselm, Hist. Nov. 19, 20; “Volo ut omnes terras quas ecclesia Cantuariensis, ad quam regendam electus sum, tempore beatæ memoriæ Lanfranci archiepiscopi tenebat, sine omni placito et controversia ipsi ecclesiæ restituas, et de aliis terris quas eadem ecclesia ante suum tempus habebat, sed perditas nondum recuperavit, mihi rectitudinem judiciumque consentias.” About anything which Lanfranc had actually held there could, it is assumed, be no question, either of law or of fact; about earlier claims there might easily be either.

[1152] Ib. 20. “Sicut ego te volo terrenum habere dominum et defensorem, ita et tu me spiritualem habeas patrem et animæ tuæ provisorem.” To this day it is held that, wherever the King may be, the Archbishop of Canterbury is his parish priest.

[1153] See N. C. vol. iv. p. 436.

[1154] See N. C. vol. iv. p. 435.

[1155] Ib. p. 436, note.

[1156] Ib. The language of Eadmer, Hist. Nov. 25, is nearly to the same effect; “Erant quippe (illo tempore) duo, ut in Anglia ferebatur, qui dicebantur Romani pontifices a se invicem discordantes, et ecclesiam Dei inter se divisam post se trahentes.”

[1157] There is a most important passage of William of Malmesbury in his first draught of the Gesta Pontificum (p. 86, note) which he afterwards, as in so many other cases, found it expedient to tone down. As he wrote it, it stood thus;

“Erant his diebus duo competitores Romani præsulatus, summi ambo et prestantes viri. Uterque causam verisimilibus rationibus fulciebat, Urbanus electione cardinalium, Guibertus electione imperatoris Theutonum, cujus esset Roma et Italia. Neuter ergo pro persona sua cedebat. Guiberto necessitatem subjectionis ministrabat terrarum tractus qui sub imperio illius jacet; Urbano favebat omnis Gallia et Normannia, et cetera usque ad oceanum Brittannicum. Incertum cui faveret Divinitas, nisi quod Urbani fama prosperius crementum sumebat. Consensu dubio fluctuabat Anglia, in Guibertum tamen inclinatior propter metum regis.”

[1158] See above, [p. 117].

[1159] Eadmer, Hist. Nov. 25. “Urbano jamdudum pro vicario beati Petri ab Italia Galliaque recepto; Anselmus etiam, utpote abbas de Normannia, eum pro papa receperat, et, sicut vir nominatissimus, necnon authoritate plenus ejus literas susceperat, eique velut summo sanctæ ecclesiæ pastori suas direxerat.”