[1180] They were old friends. The Gesta Abbatum (i. 61) go on to say; “Rex Willelmus secundus archiepiscopatum, quem diu in manu sua tenuit, immisericors depauperavit. Abbas autem Paulus Anselmum egentem juvit et consolabatur. Unde, inthronizatus, in multis beneficia potiora gratus abbati recompensavit, et quod imperfectum erat in ædificiis ecclesiæ sancti Albani juvit postea consummare.”
[1181] Ib. i. 65. “Nemora complanando, hominibus beati Albani pecuniam, causis cavillatoriis adinventis, extorquendo.” Rufus is described as “nullius, præcipue mortui, verus amicus.”
[1182] Eadmer, Hist. Nov. 20. “Indignationi hoc quoque non parum doloris adjiciebat, quod negotium unde agebatur ad jura ecclesiæ pertinebat, nec in aliquo regalis judicii definitionem respiciebat.”
[1183] Ib. “A rege missus quidam nomine Ranulphus, regiæ voluntatis maximus executor, qui, spreta consideratione pietatis ac modestiæ, placitum contra eum ipsa die instituit, et ferus ac tumens, tantum ecclesiæ gaudium conturbare non timuit.” Directly after; “ut nec primum quidem suæ dignitatis diem permitteretur in pace transigere.”
[1184] Ib. “Ex præsentibus futura conjecit, et quia multas in pontificatu angustias foret passurus, intellexit atque prædixit.”
[1185] The consecration of Anselm and the death of Malcolm are oddly joined together in the new Canterbury Chronicle published by Liebermann, (p. 4); “1094. On ðison geare me bletsede Anselm to biscope ii. ñ. Decemb.; and on ðison geare me scloch Malculm cing.”
[1186] T. Stubbs, X Scriptt. 1707. He adds emphatically, “Hæc interim fecit Thomas archiepiscopus, nec quisquam episcoporum erat qui hæc in sua ipsius diœcesi præsente archiepiscopo præsumeret.”
[1187] Eadmer (Hist. Nov. 21) describes the consecrators as “Thomas archiepiscopus Eboracensis et omnes episcopi Angliæ,” except the two who sent excuses. But Dr. Stubbs does not seem to reckon the Bishop of Durham among the number.
[1188] See N. C. vol. iv. p. 417.
[1189] The foundations had just been laid, as we shall see in the next chapter.