[1198] T. Stubbs, X Scriptt. 1707. “Non prohibebat quin eum Dorkacestrensem ordinaret episcopum, sicut et antecessores sui fuerant; verum Lyndecoldinum oppidum, et magnam partem provinciæ Lyndisiæ dicebat fuisse, et jure esse debere, parochiam Eboracensis ecclesiæ, et injuria illi ereptam esse.”
[1199] Eadmer does not mention the place; but it appears from the Chronicle that it was at the usual place, namely Gloucester.
[1200] Eadmer, Hist. Nov. 21. “Consummato ordinationis suæ die octavo, Cantuariam egrediens, ad curiam regis pro imminente nativitate Domini vadit. Quo perveniens, hilariter a rege totaque regni nobilitate suscipitur.”
[1201] See N. C. vol. iii. pp. 69, 260.
[1202] Again it is from the Chronicler that we get the most formal statement of the words of the challenge. They would doubtless be uttered in French; but we may believe that we have an authorized English version; “Him þider fram his broðer Rodbearde of Normandig bodan coman, þa cyddon þæt his broðer grið and forewarde eall æftercwæð, butan se cyng gelæstan wolde eall þet hi on forewarde hæfdon ær gewroht, and uppon þæt hine forsworenne, and trywleasne clypode, buton he þa forewarda geheolde, oððe þider ferde, and hine þær betealde þær seo forewarde ǽr wæs gewroht and eac gesworen.”
[1203] Eadmer, Hist. Nov. 21. “Adeo ut nonnullas etiam difficultates pateretur, quas regiam pati excellentiam indecens videbatur.”
[1204] See N. C. vol. iii. p. 300.
[1205] Eadmer, u. s. “Siquidem hunc ipse rex morem erga cunctos quibus dominatur habebat, ut quum quis eorum aliquid ei pecuniarum, etiam solius gratiæ obtentu, offerebat, oblatum, nisi quantitas rei voto illius concurreret, sperneret. Nec offerentem in suam ulterius amicitiam admittebat, si ad determinationem suam oblatum munus non augeret.”
[1206] He does it only “suasus ab amicis suis.”
[1207] Anselm himself gives this motive in his letter to Archbishop Hugh (Ep. iii. 24); “Gratias Deo, quo miserante simplicitatem cordis mei hoc factum est, ne, si nihil aut parum promisissem, justam videretur habere causam irascendi; aut si accepisset, verteretur mihi in gravamen, et in suspicionem nefandæ emptionis.”