[1375] “Ad divisionem spiritus sui exacerbatus.”
[1376] Eadmer, Hist. Nov. 29. “Dunelmensis ita inprimis tepide et silenter per singula loquebatur, ut omnis humanæ prudentiæ inscius et expers putaretur.”
[1377] “Cogitabimus pro te usque ad mane.”
[1378] “Mane reversi sedimus in solito loco exspectantes mandatum regis. At ille cum suis omnimodo perquirebat quid in damnationem Anselmi componere posset, nec inveniebat.”
[1379] “Requisitus Willielmus Dunelmensis quid ipse, ex condicto, noctu egerit apud se.”
[1380] Eadmer, Hist. Nov. 29. “Verum mihi violentia videtur opprimendus, et, si regiæ voluntati non vult adquiescere, ablato baculo et annulo, de regno pellendus. Non placuerunt hæc verba principibus.”
[1381] Eadmer, Hist. Nov. 30. “Per vultum Dei si vos illum ad voluntatem meam non damnaveritis, ego damnabo vos.” The oath “per vultum Dei” is the same as that “per vultum de Luca.” See Appendix G.
[1382] “Robertus quidam ipsi regi valde familiaris” would seem to be no other than the Count of Meulan. We shall hear of him by name later in the story. It might be Robert the Dispenser (see above, [p. 331]), but that seems much less likely.
[1383] “De consiliis nostris quid dicam, fateor nescio. Nam cum omni studio per totum diem inter nos illa conferimus, et quatenus aliquo modo sibi cohereant conferendo conferimus, ipse, nihil mali e contra cogitans, dormit, et prolata coram eo statim uno labiorum suorum pulsu quasi telas araneæ rumpit.”
[1384] “Primas est, non modo istius regni, sed et Scotiæ et Hiberniæ, necne adjacentium insularum, nosque suffraganei ejus.” We have had one or two other cases, in which, in Eadmer’s language at least, the Archbishop of York is spoken of as the suffragan of Canterbury.