[248] Ib. “Quod breve cum mississem Radulfo Paganello non solum mihi pacem negavit sed et de parte vestra me diffidavit.” On diffidatio see Ducange in voce. In N. C. vol. v. p. 270 we have a case of the man defying his lord. Here the lord defies his man. In either case there is the withdrawal of one side of the mutual duty of lord and man.
[249] Ib. “Hominum vero quosdam vendidit, quosdam redimi permisit.”
[250] Mon. Ang. i. 245. “Hoc in veritate vobis mando quod libenter cum hoc abbate venissem, nisi plus inimicos meos et indoctam populi multitudinem timuissem quod de vestro brevi et baronum vestrorum fiducia dubitassem.”
[251] Ib. “Rex visis his litteris misit conductum episcopo et bene affidavit eum per litteras suas quod per eum vel per suos homines nullum ei damnum eveniret usque quo de rege rediens Dunelmum intraret. Perrexit ergo episcopus ad regem.”
[252] Mon. Ang. i. 245. “Episcopus … deprecatus est eum ut rectitudinem sibi consentiret sicut episcopo suo. Rex autem respondit ei, Quod si laicaliter placitare vellet, et extra pacem quam rex ei dederat se mitteret, hoc modo rectitudinem sibi consentiret, et, si hoc modo placitare recusaret, Dunelmum faceret eum reconduci.”
[253] Ib. “Dunelmum rediit episcopus, cui rex interim plus quam septingentos homines cum multa præda abstulerat.”
[254] They were to have (Mon. Ang. i. 246) the “securitas et conductus regis” till they had crossed—“donec ultra mare ad terram siccam cum rebus suis essent.” The catalogue of the “res suæ” is curious; “Et liceret eos per conductum regis secum ducere et portare [ἄγειν καὶ φέρειν] aurum et argentum, equos et pannos et arma et canes et accipitres, et sua prorsus omnia quæ de terra portari debent.” The hawks and hounds remind us of Harold setting sail from Bosham in the Tapestry. See N. C. vol. iii. p. 222.
[255] Mon. Ang. i. 246. “Episcopus dedit fidem suam Rogero Pictavensi, quod si ipse per præscriptam condicionem castellum reduceretur, et major fortitudo in castello missa vel facta esset in hominibus vel in munitione vel in castelli fortitudine quam eadem die ibi erat, episcopus totum illud destrui faceret, ita quod episcopus inde nullum proficuum haberet nec rex damnum.”
[256] Mon. Angl. i. 246. “In quarto nonas Novembris … venit episcopus Salisbiriam, quem cum Ursus de Habetot unus ex servientibus regis ad regem intrare moneret.” On Urse of Abetot, see N. C. vol. iv. pp. 173, 383, 579, 820.
[257] Ib. “Episcopus reqnisivit ab archiepiscopis utrum revestitus ingredi deberet, dixitque, ‘Nihil se prorsus acturum ibi nisi canonice et secundum ordinem suum et sibi videbatur quod ecclesiastica consuetudo exigebat ut ipse revestitus ante revestitos causam suam diceret et causantibus canonice responderet,’ Cui Lanfrancus archiepiscopus respondens, ‘bene possumus,’ inquit, ‘hoc modo vestiti de regalibus tuisque negotiis disceptare, vestes enim non impediunt veritatem,’”