This last line, fittingly according to the belief of William’s own time, is wanting in some manuscripts.

From the writer known as Bromton we might have looked for some new form of the legend, but he gives us (X Scriptt. 996) only the usual story about Walter Tirel, with a rhetorical character of William and an account of his evil doings. One or two expressions however are remarkable;

“In quodam loco ubi priscis temporibus ecclesia fuerat constructa, et tempore patris sui cum multis aliis ecclesiis, et quatuor domibus religiosis, et tota illa patria in solitudinem redacta, vitam crudelem fine miserrimo terminavit. Jure autem in medio injustitiæ suæ inter feras occiditur, qui ultra modum inter homines ferus erat. Nam stabilitis contra malefactores silvarum, forestarum, et venationis, legibus duris, zelotepia sua agente, custos boscorum et ferarum pastor communiter vocabatur.”

To Knighton’s curious account I have referred already (see [p. 333]). But he tells the story twice. His first version (X Scriptt. 2372) contains nothing remarkable; the second (2373) is quite worth notice. He attributes to Rufus the making of the New Forest, which he describes in words which are not, as far as one can see, copied from any of the usual sources. He enforced the forest laws with great harshness, “quod pro dama hominem suspenderet, pro lepore xx.s. plecteretur, pro cuniculo x.s. daret.” Then the last scene is brought in with some solemnity; but the age which he assigns to the Red King is quite impossible;

“Igitur, ut ante dictum est, iii. nonarum Augusti, per Cistrensem [sic] anno gratiæ MC. regni sui xiii. ætatis liii. venit in novum herbarium suum, scilicet novam forestam, cum multa familia stipatus, venandi gratia set sibi gratia dura. Cum arcubus et canibus stetit in loco suo, et quidam miles sibi nimis familiaris Walterus Tyrel nomine, prope eum ex opposito loco, ut moris est venantium, cæterique sparsim unusquisque cum arcu et sagitta in manu expecteoli [sic] pro præda capienda. Interea accidit miræ magnitudinis cervum præ cæteris præstantiorem regi appropinquare, videlicet inter regem et dictum militem, at rex tetendit arcum volens emittere sagittam, credens se interficere cervum, set, fracta corda in arcu regis, cervus, de sonitu quasi attonitus, restitit circumcirca respiciens, et inde rex aliqualiter motus dixit militi ut cervum sagittaret. Miles vero se sustinuit. At rex objurganter cum magno impetu præcepit ei, dicens, ‘Trahe, trahe, arcum ex parte diaboli, et extendas sagittam, alias te pœnitebit,’ At ille emisit sagittam, volens interficere cervum, percussit regem per medium cordis, et occidit eum, ibidemque expiravit. Walterus evasit, nemine insequente. Rex vero vehitur apud Wyntoniam super redam caballariam impositus. In cujus sepultura luctus defuit. Omnes gaudium de ejus morte arripiunt, adeo quod vix erat quispiam qui lacrimam emiserit, sed omnes de morte ejus lætati sunt.”

This is well told; but how much more men knew about the matter at the end of the fourteenth century than they did in the last year of the eleventh.

To turn to foreign writers, the Annales Cambriæ say simply that “Willelmus rex Angliæ, a quodam milite suo cervum petente sagitta percussus, interiit”—​or, in another manuscript, “Willelmus rex Anglorum, improviso ictu sagittæ a quodam milite in venatu occubuit.” The difference is to be noted. The Brut records the death of William the Red, King of the Saxons (Gẃilim Goch, brenhin y Saeson), and says that “as he was on a certain day hunting, along with Henry, his youngest brother, accompanied by some of his knights, he was wounded with an arrow by Walter Tyrell, a knight of his own, who, unwittingly, as he was shooting at a stag, hit the king and killed him.”

The Annales Blandinienses in Pertz, v. 27, record how “secundus Willelmus rex Anglorum in venatione ab uno milite suo ex improvisu sagitta vulneratus obiit; cui successit Henricus frater suus.” The Saint Denis History (Pertz, ix. 405) has a further touch; “Willelmus Rufus, rex Anglorum, venationi intentus sagitta incaute emissa occiditur. Cui Henricus frater ejus velocissime successit, ne impediretur a Roberto fratre suo, jam de Hierosolimitana expeditione reverso.” Another writer in the same volume (ix. 392), Hugh of Fleury, has a remarkable account, quite in the spirit of the English writers, but seemingly not directly copied from any of them;

“Rex Anglorum Guillelmus, magnifici regis Guillelmi successor et filius, dum venationem exercet in silva quæ adjacet Vindoniæ urbi, a quodam milite sagitta percussus interiit. Ille tamen miles qui sagittam jecit illum inscientem percussit. Cervam quippe sagittare parabat, sed sagitta retrorsum acta regem insperate percussit, et illum inopinabiliter interemit. Quod divino nutu contigisse non dubium est. Erat enim rex ille armis quidem strenuus atque munificus, sed nimis lasciviens et flagitiosus. Verum antequam interiret, magnis sibi signis præostensis, si voluisset, corrigi debuisset. Nam dum sibi subitus, peccatis suis exigentibus, immineret interitus, in eadem insula in qua manebat sanguinis unda fœtida per spatium unius diei emanavit, ipso præsente, quod dicebatur ejus portendere mortem. Ipso etiam tempore apparuerunt alia signa stupenda in eadem insula, quibus, sicut jam dictum est, terreri et vitam suam corrigere debuisset. Quæ juventa stolidus et honore superbus contempsit, et semper incorrigibilis mansit. Unde Dei justo judicio subite et intempestiva morte preventus occubuit. Cui successit frater ejus junior Henricus, vir sapiens atque modestus.”

Hugh of Flavigny, whom we have already had often to quote, adds (Pertz, viii. 495) one detail which I do not think appears elsewhere. The King goes to see the well which sent up blood (the event is wrongly put under 1099);