[64] See [Appendix EE].
[65] Eadmer, Hist. Nov. 57. “Quem pannum in ipsius quidem præsentia gemens ac tremebunda ferebam, sed mox ut me conspectui ejus subtrahere poteram, arreptum in humum jacere, pedibus proterere, et ita quo in odio fervebam, quamvis insipienter, consueveram desævire. Isto, non alio modo, teste conscientia mea, velata fui.”
[66] See [Appendix EE].
[67] See vol. i. p. 435.
[68] See vol. i. p. 438.
[69] See N. C. vol. iv. p. 517; vol. v. p. 121. Will. Malms. v. 400; “Ille [Willelmus] Duncanum, filium Malcolmi nothum, militem fecit.” So Fordun, v. 24; “Duncanus, Malcolmi regis filius nothus, cum obses erat in Anglia cum rege Willelmo Rufo, armis militaribus ab eo insignitus.” See N. C. vol. iv. p. 785.
[70] See vol. i. pp. 13, 305.
[71] Chron. Petrib. 1093. “Da þa Dunecan Melcolmes cynges sunu þis eall gehyrde þus gefaren, se on þæs cynges hyrede W. wæs, swa swa his fæder hine ures cynges fæder ær to gisle geseald hæfde, and her swa syððan belaf, he to þam cynge com, and swilce getrywða dyde, swa se cyng æt him habban wolde.” So Florence; “Quibus auditis, filius regis Malcolmi, Dunechan, regem Willelmum, cui tunc militavit, ut ei regnum sui patris concederet petiit, et impetravit, illique fidelitatem juravit.” William of Malmesbury (v. 400) perhaps goes a step too far in saying that William “Duncanum … regem Scottorum mortuo patre constituit.” Fordun (v. 24) takes care to leave out the homage; Duncan is “ejus [Willelmi] auxilio suffultus;” that is all.
[72] Chron. Petrib. 1093. “And swa mid his unne to Scotlande fór, mid þam fultume þe he begytan mihte, Engliscra and Frenciscra [see note, vol. i. p. 30], and his mæge Dufenal þes rices benam, and to cynge wærð underfangen.” So Florence; “Ad Scottiam cum multitudine Anglorum ac Normannorum properavit.”
[73] “Ac þa Scottas hi eft sume gegaderoden, and forneah ealle his mænu ofslogan, and he sylf mid feawum ætbærst.” So Florence.