[363] Chron. Man. p. 4. His repentance is thus described; “Post hæc Lagmannus, pœnitens quod fratris sui oculos eruisset, sponte regnum suum dimisit, et signo crucis dominicæ insignitus, iter Jerosolimitanum arripuit, quo et mortuus est.” This is singularly like the story of Swegen the son of Godwine.
[364] Chron. Man. 5. “Omnes proceres insularum, audientes mortem Lagmanni, miserunt legatos ad Murecardum Obrien, regem Yberniæ, postulantes ut aliquem virum industrium de regali stirpe in regem eis mitteret, donec Olavus filius Godredi cresceret.” Murtagh sends Donald with a great deal of good advice; but we read that. “postquam ad regnum pervenit, parvi pendens præcepta domini sui, cum magna tyrannide abusus est regno, et multis sceleribus perpetratis, tribus annis enormiter regnavit.” Then the leaders conspire, and drive him out.
[365] See [Appendix II].
[366] Chron. Manniæ, 1098 (p. 5). “Eodem anno commissum est prœlium inter Mannenses apud Santwat, et aquilonares victoriam obtinuerunt. In quo bello occisi sunt Other comes et Macmarus, principes ambarum partium.” From the names, this sounds like a war between Scandinavians and Celts. May we translate “aquilonares” by “Northmen,” or does it mean merely the northern part of the island?
[367] See [Appendix II].
[368] See N. C. vol. iii. p. 344.
[369] Ib. vol. iv. p. 520.
[370] See the story in Laing, ii. 347, 352. Ælfgifu of Northampton, who was then in Norway with her son Swegen (see N. C. vol. i. p. 480), was naturally inclined to unbelief.
[371] This story is told by the Manx Chronicler, 6. “Episcopo et clero resistente, ipse rex audacter accessit, et vi regia aperiri sibi scrinium fecit. Cumque et oculis vidisset, et manibus attrectasset incorruptum corpus, subito timor magnus irruit in eum et cum magna festinatione discessit.” This is singularly like the story of William and Saint Cuthberht, which I have just referred to.
[372] See N. C. vol. iii. p. 341.