[826] See N. C. vol. iv. p. 599.
[827] See [Appendix TT].
[828] Eadmer, Vit. Ans. ii. 6. 55. “Intulit idem venerabilis abbas sub testimonio veritatis proxime præterita nocte eumdem regem ante thronum Dei accusatum, judicatum, sententiamque damnationis in eum promulgatam.”
[829] Ib. 56. “Juvenis ornatu ac vultu non vilis” speaks to the clerk, “qui prope ostium cameræ jacebat, et necdum dormiens, oculos tamen ad somnum clausos tenebat.” The message runs thus; “Pro certo noveris quia totum dissidium quod est inter archiepiscopum Anselmum et Willelmum regem determinatum est atque sedatum.”
[830] Eadmer, Vit. Ans. ii. 6. 56. “Sequenti autem nocte inter matutinas unus nostrum clausis oculis stabat et psallebat. Et ecce illi quidam chartulam admodum parvam legendam exhibuit. Aspexit, et in ea, obiit rex Willelmus, scriptum invenit. Confestim aperuit oculos, et nullum vidit præter socios.” None of these stories are found in the Historia Novorum, but they are copied by Roger of Wendover, ii. 159.
[831] Matthew Paris, Hist. Angl. i. 71. “Eadem hora comes Cornubiæ in silva ab illa qua hoc acciderat per duas dietas distante, dum venatum iret, et solus casu a suis derelinqueretur sodalibus, obvium habuit unum magnum pilosum et nigrum hircum ferentem unum regem nigrum et nudum, per medium pectoris sauciatum.”
[832] Ib. “Et adjuratus hircus per Deum trinum et unum, quid hoc esset, respondit, Fero ad judicium suum regem vestrum, imo tyrannum, Willelmum Rufum. Malignus enim spiritus sum, et ultor malitiæ suæ, qua desævit in ecclesiam Christi; et hanc necem suam procuravi, imperante prothomartire Angliæ beato Albano, qui conquestus est Domino quod in insulam Britanniæ, cujus ipse fuit primus sacrator, supra modum grassaretur. Comes igitur hæc statim sociis enarravit.” Wonders, though not quite so wonderful as this, reached Devonshire as well as Cornwall. Walter Map (223) tells us, “Eadem die Petro de Melvis, viro de partibus Exoniæ, persona quædam vilis et fœda, telum ferens cruentum, cursitans apparavit dicens, Hoc telum hodie regem vestrum perfodit.”
[833] Chron. Petrib. 1100. “Swa þæt þæs dæges þe he gefeoll he heafde on his agenre hand þæt arcebiscoprice on Cantwarbyrig, and þæt bisceoprice on Winceastre, and þæt on Searbyrig, and xi. abbotrices, ealle to gafle gesette.” This is copied by various writers.
[834] See vol. i. p. 279.
[835] Chron. Petrib. 1100. “On þæne Þunresdæg he wæs ofslagen, and þæs on morgen bebyrged. And syðþan he bebyrged wæs, þa witan þe þa neh handa wæron his broðer Heanrig to cynge gecuran.”