[965] Hist. Nov. 58. The members of the Assembly say that they remember the judgement of Lanfranc, and that they hold that the present case is still stronger than that which he decided. “Licet enim sciamus causam illarum istius esse leviorem dum illæ sponte, ista coacta, pari de causa velum portaverit.” They add their protest, “nequis nos favore cujusvis duci existimet.”

[966] Ib. “Ego judicium vestrum non abjicio, sed eo securius illud suscipio quo tanti patris auctoritate suffultum audio.”

[967] Ib. “Gesta comi vultu audit et amplectitur.”

[968] Ib. “Quod non propterea facturam fatetur quasi sibi non creditum esse putet, sed ut malevolis hominibus omnem deinceps blasphemandi occasionem amputet.”

[969] Ib. “Si malus homo de malo thesauro cordis sui protulerit mala, dicto citius opprimetur ipsa veritate jam tantarum personarum adstipulatione probata et roborata.”

[970] Ib. “Allocutione posthæc et benedictione Anselmi potita abiit.”

[971] This is the version of Hermann of Tournay (D’Achery, ii. 893) referred to in [Appendix EE], [WW]; “Confirmatus in regno voluit conjugem habere puellam quamdam filiam David regis Scotiæ, dixitque D. Anselmo, tunc temporis Cantuariensis urbis venerabili archiepiscopo, ut eam sibi benediceret et solemnibus nuptiis benedictam in conjugium sociaret.”

[972] Ib. “Ideoque pro conservando juramento suo se non eam dimissurum, nisi canonico judicio fuisset determinatum.”

[973] Ib. “Præcepit ut, adscito archiepiscopo Eboracensi, congregaretur consilium episcoporum et abbatum totiusque Angliæ ecclesiasticarum personarum ad diffiniendum ecclesiastica censura tantum negotium.” Thomas of York, it must be remembered, must have been now on his deathbed; at least he died a few days later. The lay nobles of Eadmer’s account are left out in this version.

[974] See above, [p. 32], and [Appendix WW].