[1012] The influence which Flambard obtained over Robert is marked in all our writers, beginning with the Chronicle; “þurh þes macunge mæst and tospryttinge se eorl Rotbert þises geares þis land mid unfriðe gesohte.” Florence (1101) and Orderic (787 A) are to the same effect; William of Malmesbury (v. 394) gets metaphorical; “Normanniam evadens, comiti jam anhelanti, et in fervorem prælii prono, addidit calcaria ut incunctanter veniret.”

[1013] Eadmer, Hist. Nov. 58.

[1014] See the passage in [p. 396].

[1015] See the extract from William of Malmesbury in [p. 368].

[1016] This is William of Malmesbury’s (v. 394) list of those who “justas partes fovebant.” Orderic (787 B) says, “Rodbertus de Mellento et Ricardus de Radvariis, aliique multi barones strenui regem suum vallaverunt.”

[1017] The Whitsun Gemót is described by Eadmer, 58, 59; “Ad sponsionem fidei regis ventum est, tota regni nobilitas cum populi numerositate.” Before this he has some remarkable expressions which seem to point to debates in an inner council, before the general assembly was summoned; “In solemnitate Pentecostes adventus comitis Roberti fratris regis in Angliam prævia fama totam regalem curiam commovit, et quorundam animos, ut postmodum patuit, in diversa permovit. Rex igitur principes et principes regem suspectum habentes, ille scilicet istos ne a se instabili, ut fit, fide dissilirent, et isti illum formidando ne undique pace potitus in se, legibus efferatis desæviret, actum ex consulto est ut certitudo talis hinc inde fieret, quæ utrinque quod verebatur excluderet.”

[1018] Orderic (787 C, D) puts a long and pious speech into Count Robert’s mouth. The most emphatic words are; “Cunctos milites tuos leniter alloquere, omnibus ut pater filiis blandire, promissis universos demulce, quæque petierint concede, et sic omnes ad favorem tui sollerter attrahe. Si Lundoniam postulaverint vel Eboracam, ne differas magna polliceri, ut regalem decet munificentiam.”

[1019] I suppose this is the meaning of the words which come soon after; “Cum ad finem hujus negotii auxiliante Deo prospere pervenerimus, de repetendis dominiis quæ temerarii desertores tempore belli usurpaverint, utile consilium suggeremus.” He goes on to set forth the doctrine of confiscation for treason.

[1020] Eadmer, Hist. Nov. 59. “Anselmum inter se et regem medium fecerunt, quantus ei vice sui manu in manum porrecta promitteret, justis et sanctis legibus se totum regnum quoad viveret in cunctis administraturum. Hoc facto sibi quisque quasi de securitate applaudebat.”

[1021] Ord. Vit. 787 B. “Omnes Angli, alterius principis jura nescientes, in sui regis fidelitate perstiterunt, pro qua certamen inire eatis optaverunt.” Cf. the passages quoted in pp. 347, 352. William of Malmesbury (v. 395) bears the same witness; “Licet principibus deficientibus, partes ejus solidæ manebant; quas Anselmi archiepiscopi, cum episcopis suis, simul et omnium Anglorum tutabatur favor.”