Henry of Huntingdon (215), also writing with the Chronicle before him, leaves out the first passage of the three and translates the two others. The third stands in his text;
“Mittens rex exercitum Dunhelmiæ obsedit urbem, donec reddita est ei. Episcopus vero multique proditorum propulsi sunt in exilium.”
William of Malmesbury, in the Gesta Regum (iv. 306), first mentions the influence of Bishop William and the envy which Odo felt at it. Then, in reckoning up the Conspirators, he adds;
“Quinetiam Willelmus Dunelmensis episcopus, quem rex a secretis habuerat, in eorum perfidiam concesserat; quod graviter regem tulisse ferunt, quia, cum amissæ charitatis dispendio, remotarum provinciarum frustrabatur compendio.”
At the end of the story, after Odo is gone, he adds;
“Dunelmensis episcopus ultro mare transivit, quem rex, verecundia præteritæ amicitiæ, indemnem passus est effugere. Cæteri omnes in fidem recepti.”
In the Gesta Pontificum (272) he introduces Bishop William as “potens in sæculo,” and “oris volubilitate promptus, maxime sub Willelmo rege juniore.” This almost sounds as if he had read the debates at the bishop’s own trial, but it is more likely that he had his dealings with Anselm before his mind. He then goes on;
“Quapropter, et amicorum cohorti additus, et Angliæ prælatus, non permansit in gratia. Quippe nullis principis dictis vel factis contra eum extantibus, ab amicitia descivit, in perfidia Odonis Baiocensis et ceterorum se immiscens. Quapropter, victis partibus, ab Anglia fugatus, post duos annos indulgentia principis rediit.”
Simeon of Durham, in his History (1088, at the end of the year), says simply, “Etiam Dunholmensis episcopus Willielmus vii. anno sui episcopatus, et multi alii de Anglia exierunt.” This omission is the more to be noticed, as he clearly had Florence and the Chronicle before him. In the History of the Church of Durham (iv. 8) we get a fuller account;
“Hujus [Willielmi regis], sicut et antea patris, amicitiis antistes præfatus adjunctus, familiariter ei ad tempus adhærebat: unde etiam Alvertoniam cum suis appenditiis rex illi donavit. Post non multum vero temporis, per aliorum machinamenta orta inter ipsos dissensione, episcopus ab episcopatu pulsus ultra mare secessit, quem comes Normannorum, non ut exulem, sed ut patrem suscipiens, in magno honore per tres annos quibus ibi moratus est, habuit.”