[5] ‘Chrysippus sic incipit: ὁ νόμος πάντων ἐστὶ βασιλεὺς θείων τε καὶ ἀνθρωπίνων πραγμάτων· δεῖ δὲ αὐτὸν ... κανόνα εἶναι δικαίων καὶ ἀδίκων’ Marcianus i p. 11, 25 (Arnim iii 314); ‘lex est ratio summa, insita in natura, quae iubet ea quae facienda sunt prohibetque contraria’ Cic. Leg. i 6, 18.

[6] ‘Socrates cum rogaretur cuiatem se esse diceret, Mundanum, inquit. totius enim mundi se incolam et civem arbitrabatur’ Cic. Tusc. disp. v 37, 108; [Διογένης] ἐρωτηθεὶς πόθεν εἴη “κοσμοπολίτης” ἔφη Diog. L. vi 63; so Epict. Disc. i 9, 1.

[7] Arnim i 262; ‘patriam meam esse mundum sciam’ Sen. Dial. vii 20, 5.

[8] ‘membra sumus corporis magni; natura nos cognatos edidit’ Ep. 95, 52.

[9] ‘quaecunque est hominis definitio, una in omnes valet. quod argumenti satis est, nullam dissimilitudinem esse in genere’ Cic. Leg. i 10, 29 and 30.

[10] ἀρέσκει αὐτοῖς μηδὲν εἶναι ἡμῖν δίκαιον πρὸς τὰ ἄλλα ζῷα διὰ τὴν ἀνομοιότητα Diog. L. vii 129; ‘quomodo hominum inter homines iuris esse vincula putant, sic homini nihil iuris esse cum bestiis’ Cic. Fin. iii 20, 67. The honour of being the first to recognise the principle of consideration for our dumb partners belongs to the Hindus.

[11] ‘nec est quisquam gentis ullius, qui ducem naturam nactus ad virtutem pervenire non possit’ Cic. Leg. i 10, 31; ‘if the mind-element is common to us all, so likewise is that reason which makes us rational; and therefore too that reason which bids us do or leave undone; and therefore the world-law; therefore we are fellow-citizens and share a common citizenship’ M. Aurel. To himself iv 4.

[12] Plut. Sto. rep. 4, i.

[13] ‘duas respublicas animo conplectamur, alteram magnam et vere publicam, qua di atque homines continentur; ... alteram, cui nos adscripsit condicio nascendi’ Sen. Dial. viii 4, 1. So too Epictetus: ‘What is a man? a part of a state, of that first which consists of gods and men; then of that which is called next to it, which is a small image of the universal state’ Disc. ii 5, 26.

[14] ἐν τῇ πολιτείᾳ ἔφη [ὁ Ζήνων] τὸν Ἔρωτα θεὸν εἶναι, συνεργὸν ὑπάρχοντα πρὸς τὴν τῆς πόλεως σωτηρίαν Athen. xiii 12 (Arnim i 263); ‘salva autem esse societas nisi custodia et amore partium non potest’ Sen. Dial. iv 31, 7.