[145] Diog. L. vii 92.
[146] τὰς ἀρετὰς λέγουσιν ἀντακολουθεῖν ἀλλήλαις, καὶ τὸν μίαν ἔχοντα πάσας ἔχειν Diog. L. vii 125; ‘quicquid honeste fit, una virtus facit, sed ex consilii sententia’ Sen. Ep. 67, 10; ‘virtutibus inter se concordia [est]’ Clem. i 5, 3.
[147] ‘videmus esse quiddam, quod recte factum appellemus; id autem est perfectum officium’ Cic. Fin. iii 18, 59; ‘rectum, quod κατόρθωμα dicebas’ ib. iv 6, 15.
[148] ‘quamquam negant nec virtutes nec vitia crescere; attamen utrumque eorum fundi quodammodo et quasi dilatari putant’ ib. iii 15, 48.
[149] See above, § [153], note 66.
[150] ‘scit [sapiens] neminem nasci sapientem sed fieri’ Sen. Dial. iv 10, 6.
[151] ‘non dat natura virtutem; ars est bonum fieri’ Ep. 90, 44.
[152] Zeno probably took over the term προκοπή from the Peripatetics, see Diog. L. vii 127; its implications he adapted to Stoic principles. See Plut. prof. virt. 12.
[153] ‘hoc autem ipsum bonum non accessione neque crescendo aut cum ceteris comparando, sed propria vi sua et sentimus et appellamus bonum’ Cic. Fin. iii 10, 34.
[154] Stob. ii 7, 11 g; Diog. L. vii 127.