[30] See above, § [89].

[31] Diog. L. vii 163.

[32] ib. vii 161.

[33] ‘nihil istorum [physicorum] sciri putat posse’ Cic. Ac. ii 39, 123.

[34] ‘qui neque formam dei intellegi posse censeat, neque in dis sensum esse dicat; dubitetque omnino deus animans necne sit’ Cic. N. D. i 14, 37.

[35] ‘Aristo moralem quoque ... quam solam reliquerat, circumcidit’ Sen. Ep. 89, 13. ‘hanc partem [quae dat propria cuique personae praecepta] levem existimat, et quae non descendat in pectus usque’ ib. 94, 2: in this letter the whole subject is very fully discussed.

[36] ἴσον γάρ ἐστι τὸ προηγμένον αὐτὴν λέγειν ἀδιάφορον τῷ ἀγαθὸν ἀξιοῦν, καὶ σχεδὸν ὀνόματι μόνον διαφέρον Sext. math. xi 64 (Arnim i 361).

[37] ‘Aristonis ... sententia, non esse res ullas praeter virtutes et vitia, inter quas quicquam omnino interesset’ Cic. Fin. iv 17, 47.

[38] ‘huic [sc. Aristoni] summum bonum est, in his rebus neutram in partem moveri, quae ἀδιαφορία ab ipso dicitur’ Cic. Ac. ii 42, 130.

[39] Galen, Hipp. et Plat. vii 2 (Arnim i 374). Chrysippus is said to have complained that he made the various virtues σχέσεις or variations of a single virtue (Plut. Sto. rep. vii 3); nevertheless the same doctrine frequently reappears in Stoic writers.