[671] D. B. i. 56 b (Berkshire custom): ‘Tainus vel miles Regis dominicus moriens, pro relevamento dimittebat Regi omnia arma sua et equum unum cum sella, alium sine sella.’
[672] D. B. i. 83: ‘Bricsi tenuit miles Regis E.’ Such entries are rare. D. B. i. 66: ‘De eadem terra huius manerii ten[ent] duo Angli.... Unus ex eis est miles iussu Regis et nepos fuit Hermanni episcopi.’ Here the king compels an Englishman to become a miles. D. B. i. 180 b: ‘Quinque taini ... habebant sub se 4 milites.’ The warrior was not necessarily of thegnly rank.
[673] See the passages collected by Schmid, Gesetze, p. 667.
[674] In their treatment of the thegnship of the last days before the Conquest, Maurer lays stress upon the proprietary element, Schmid upon the hereditary. See Little, Gesiths and Thegns, E. H. R. iv. 723.
[675] Cnut, ii. 71.
[676] D. B. i. 280 b.
[677] Hamilton, Inquisitio, 121.
[678] Eyton, Somerset, i. 84.
[679] D. B. iv. 75: ‘Dominicatus Regis ad Regnum pertinens in Devenescira.’ Ib. 99: ‘Mansiones de Comitatu.’ Eyton, Somerset, i. 78.
[680] D. B. ii. 119: ‘Hoc manerium fuit de regno, sed Rex Edwardus dedit Radulfo Comiti.’ Ib. 144: ‘Suafham pertinuit ad regionem et Rex E. dedit R. Comiti.’ Ib. 281 b: ‘Terra Regis de Regione quam Rogerus Bigotus servat.’ Ib. 408 b: ‘Tornei manerium Regis de regione.’ Mr Round, Feudal England, p. 140, treats regio as a mere blunder; but it may well stand for kingship.