[84] Simplikius ap. Schol. p. 52, a. 42: πρὸς ὅ φασιν οἱ σπουδαιότεροι τῶν ἐξηγητῶν, ὅτι ἡ αἰσθητὴ οὐσία συμφόρησίς τίς ἐστι ποιοτήτων καὶ ὕλης, καὶ ὁμοῦ μὲν πάντα συμπαγέντα μίαν ποιεῖ τὴν αἰσθητὴν οὐσίαν, χωρὶς δὲ ἕκαστον λαμβανόμενον τὸ μὲν ποιὸν τὸ δὲ ποσόν ἐστι λαμβανόμενον, ἤ τι ἄλλο.
[85] Aristot. Categ. p. 4, a. 10: Μάλιστα δὲ ἴδιον τοῦτο τῆς οὐσίας δοκεῖ εἶναι, τὸ ταὐτὸν καὶ ἓν ἀριθμῷ ὂν τῶν ἐναντίων εἶναι δεκτικόν. See Waitz, note, p. 290: δεκτικὸν dicitur τὸ ἐν ᾧ πέφυκεν ὑπάρχειν τι.
Dexippus, and after him Simplikius, observe justly, that the characteristic mark of πρώτη οὐσία is this very circumstance of being unum numero, which belongs in common to all πρῶται οὐσίαι, and is indicated by the Proper name: λύσις δὲ τούτου, ὅτι αὐτὸ τὸ μίαν εἶναι ἀριθμῷ, κοινός ἐστι λόγος. (Simpl. in Categor., fol. 22 Δ.; Dexippus, book ii. sect. 18, p. 57, ed. Spengel.)
[86] Aristot. Categ. p. 2, b. 5. μὴ οὐσῶν οὖν τῶν πρώτων οὐσιῶν ἀδύνατον τῶν ἄλλων τι εἶναι.
Mr. John Stuart Mill observes: “As to the self-existence of Substance, it is very true that a substance may be conceived to exist without any other substance; but so also may an attribute without any other attributes. And we can no more imagine a substance without attributes, than we can imagine attributes without a substance.� (System of Logic, bk. i. ch. iii. p. 61, 6th ed.)
[87] Aristot. Physic. ii. p. 194, b. 8. ἔτι τῶν πρός τι ἡ ὕλη· ἄλλῳ γὰρ εἴδει ἄλλη ὕλη.
Plotinus puts this correctly, in his criticisms on the Stoic Categories; criticisms which on this point equally apply to the Aristotelian: πρός τι γὰρ τὸ ὑποκείμενον, οὐ πρὸς τὸ ἐν αὐτῷ, ἀλλὰ πρὸς τὸ ποιοῦν εἰς αὐτό, κείμενον. Καὶ τὸ ὑποκείμενον ὑποκεῖται πρὸς τὸ οὐχ ὑποκείμενον· εἰ τοῦτο, πρὸς τὰ τὸ ἔξω, &c. Also Dexippus in the Scholia ad Categor. p. 45, a. 26: τὸ γὰρ ὑποκείμενον κατὰ πρός τι λέγεσθαι ἐδόκει, τινὶ γὰρ ὑποκείμενον.
[88] Aristot. Metaphys. Δ. p. 1020, b. 31, p. 1021, a. 27, seq.
[89] Schol. p. 60, a. 38, Br.; p. 47, b. 26. Xenokrates and Andronikus included all things under the two heads τὸ καθ’ αὑτὸ and τὸ πρός τι. Ἀνδρόνικος μὲν γὰρ ὁ Ῥόδιος τελευταίαν ἀπονέμει τοῖς προς τι τάξιν, λέγων αἰτίαν τοιαύτην. τὰ πρός τι οἰκείαν ὕλη οὐκ ἔχει· παραφυάδι γὰρ ἔοικεν οἰκείαν φύσιν μὴ ἐχούσῃ ἀλλὰ περιπλεκομένῃ τοῖς ἔχουσιν οἰκείαν ῥίζαν· αἱ δὲ ἔννεα κατηγορίαι οἰκείαν ὕλην ἔχουσιν· εἰκότως οὖν τελευταίαν ὤφειλον ἔχειν τάξιν. Again, Schol. p. 60, a. 24 (Ammonius): καλῶς δέ τινες ἀπεικάζουσι τὰ πρός τι παραφυάσιν, &c. Also p. 59, b. 41; p. 49, a. 47; p. 61, b. 29: ἴσως δὲ καὶ ὅτι τὰ πρός τι ἐν τοῖς ἄλλοις γένεσιν ὑφέστηκε, διὰ τοῦτο σὺν αὐτοῖς θεωρεῖται, κἂν μὴ προηγουμένης ἔτυχε μνήμης (and the Scholia ad p. 6, a. 36, prefixed to Waitz’s edition, p. 33). Also p. 62, a. 37: διὰ ταῦτα δὲ ὡς παραφυομένην ταῖς ἄλλαις κατηγορίαις τὴν τοῦ πρός τι ἐπεισοδιώδη νομίζουσι, καίτοι προηγουμένην οὖσαν καὶ κατὰ διαφορὰν οἰκείαν θεωρουμένην. Boêthus had written an entire book upon τὰ πρός τι, Schol. p. 61, b. 9.
[90] Plato, Republic, iv. 437 C. to 439 B. (compare also Sophistes, p. 255 C., and Politicus, p. 285). Καὶ τὰ πλείω δὴ πρὸς τὰ ἐλάττω καὶ τὰ διπλάσια πρὸς τὰ ἡμίσεα καὶ πάντα τὰ τοιαῦτα, καὶ αὖ βαρύτερα πρὸς κουφότερα καὶ θάττω πρὸς βραδύτερα, καὶ ἔτι γε τὰ θερμὰ πρὸς τὰ ψυχρὰ καὶ πάντα τὰ τούτοις ὅμοια, ἆρ’ οὐχ οὕτως ἔχει; (438 C.)