(Bekker.) — Ὅταν δὲ τὸ ἔστι τρίτον προσκατηγορῆται, ἤδη διχῶς λέγονται αἱ ἀντιθέσεις. λέγω δὲ οἷον ἔστι δίκαιος ἄνθρωπος· τὸ ἔστι τρίτον φημὶ συγκεῖσθαι ὄνομα ἢ ῥῆμα ἐν τῇ καταφάσει. ὥστε διὰ τοῦτο τέτταρα ἔσται ταῦτα, ὧν τὰ μὲν δύο πρὸς τὴν κατάφασιν καὶ ἀπόφασιν ἕξει κατὰ τὸ στοιχοῦν ὡς αἱ στερήσεις, τὰ δὲ δύο, οὔ. λέγω δ’ ὅτι τὸ ἔστιν ἢ τῷ δικαίῳ προσκείσεται ἢ τῷ οὐ δικαίῳ (25), ὥστε καὶ ἡ ἀπόφασις. τέτταρα οὖν ἔσται. (Here follow the first pairs of Antitheses, or the first Quaternion of propositions in the order as given) —
(A) ἔστι δίκιος ἄνθρωπος … … … … (B) οὐκ ἔστι δίκιος ἄνθρωπος. (C) ἔστιν οὐ δίκαιος ἄνθρωπος … … … … (D) οὐκ ἔστιν οὐ δίκαιος ἄνθρωπος.
| (A) ἔστι δίκιος ἄνθρωπος | … … … … | (B) οὐκ ἔστι δίκιος ἄνθρωπος. |
| (C) ἔστιν οὐ δίκαιος ἄνθρωπος | … … … … | (D) οὐκ ἔστιν οὐ δίκαιος ἄνθρωπος. |
τὸ γὰρ ἔστιν ἐνταῦθα καὶ τὸ οὐκ ἔστι τῷ δικαίῳ προσκείσεται καὶ τῷ οὐ δικαίῳ (30). — Αὗται μὲν οὖν δύο ἀντίκεινται, ἄλλαι δὲ δύο πρὸς τὸ οὐκ ἄνθρωπος ὡς ὑποκείμενόν τι (38) προστεθέν. (Here follow the second pairs of Antitheses, or the second Quaternion of propositions, again in the order from which I have departed above) —
(E) ἔστι δίκαιος οὐκ ἄνθρωπος … … … … (F) Οὐκ ἔστι δίκαιος οὐκ ἄνθρωπος. (G) ἔστιν οὐ δίκαιος οὐκ ἄνθρωπος … … … … (H) Οὐκ ἔστιν οὐ δίκαιος οὐκ ἄνθρωπος.
| (E) ἔστι δίκαιος οὐκ ἄνθρωπος | … … … … | (F) Οὐκ ἔστι δίκαιος οὐκ ἄνθρωπος. |
| (G) ἔστιν οὐ δίκαιος οὐκ ἄνθρωπος | … … … … | (H) Οὐκ ἔστιν οὐ δίκαιος οὐκ ἄνθρωπος. |
πλείους δὲ τούτων οὐκ ἔσονται ἀντιθέσεις. αὗται δὲ (the second Quaternion) χωρὶς ἐκείνων (first Quaternion) αὐταὶ καθ’ ἑαυτὰς ἔσονται, ὡς ὀνόματι τῷ οὐκ ἄνθρωπος χρώμεναι.
In this text Waitz makes three alterations:— 1. In line 24, instead of ἢ τῷ δικαίῳ προσκείσεται ἢ τῷ οὐ δικαίῳ — he reads, ἢ τῷ ἀνθρώπῳ προσκείσεται ἢ τῷ οὐκ ἀνθρώπῳ.
2. In line 30 he makes a similar change; instead of τῷ δικαίῳ προσκείσεται καὶ τῷ οὐ δικαίῳ — he reads, τῷ ἀνθρώπῳ προσκείσεται καὶ τῷ οὐκ ἀνθρώπῳ.
In line 38, instead of προστεθέν, he reads προστεθέντος.