[309] Herodot. v, 93-94.
[310] Thucydid. i, 68-71, 120-124.
[311] Herodot. v, 78-91. Ἀθηναῖοι μέν νυν ηὔξηντο· δηλοῖ δὲ οὐ κατ᾽ ἓν μόνον ἀλλὰ πανταχῇ, ἡ ἰσηγορίη ὡς ἔστι χρῆμα σπουδαῖον, εἰ καὶ Ἀθηναῖοι τυραννευόμενοι μὲν, οὐδαμῶν τῶν σφέας περιοικεόντων ἔσαν τὰ πολέμια ἀμείνους, ἀπαλλαχθέντες δὲ τυράννων, μακρῷ πρῶτοι ἐγένοντο· δηλοῖ ὦν ταῦτα, ὅτι κατεχόμενοι μὲν, ἐθελοκάκεον, ὡς δεσπότῃ ἐργαζόμενοι, ἐλευθερωθέντων δὲ, αὐτὸς ἕκαστος ἑωϋτῷ προθυμέετο κατεργάζεσθαι.
(c. 91.) Οἱ Λακεδαιμόνιοι—νόῳ λαβόντες, ὡς ἐλεύθερον μὲν ἐὸν τὸ γένος τὸ Ἀττικὸν, ἰσόῤῥοπον τῷ ἑωϋτῶν ἂν γένοιτο, κατεχόμενον δὲ ὑπό του τυραννίδι, ἀσθενὲς καὶ πειθαρχέεσθαι ἐτοῖμον.
[312] Herodot. iii, 80. Πλῆθος δὲ ἄρχον, πρῶτα μὲν, οὔνομα πάντων κάλλιστον ἔχει, ἰσονομίην· δεύτερα δὲ, τούτων τῶν ὁ μόναρχος, ποιέει οὐδέν· πάλῳ μὲν ἀρχὰς ἄρχει, ὑπεύθυνον δὲ ἀρχὴν ἔχει, βουλεύματα δὲ πάντα ἐς τὸ κοινὸν ἀναφέρει.
The democratical speaker at Syracuse, Athenagoras, also puts this name and promise in the first rank of advantages—(Thucyd. vi, 39)—ἐγὼ δέ φημι, πρῶτα μὲν, δῆμον ξύμπαν ὠνόμασθαι, ὀλιγαρχίαν δὲ, μέρος, etc.
[313] See the preceding chapter xi, of this History, vol. iii, p. 145, respecting the Solonian declaration here adverted to.
[314] See the two speeches of Periklês in Thucyd. ii, 35-46, and ii, 60-64. Compare the reflections of Thucydidês upon the two democracies of Athens and Syracuse, vi, 69 and vii, 21-55.
[315] Thucyd. vii, 69. Πατρίδος τε τῆς ἐλευθερωτάτης ὑπομιμνήσκων καὶ τῆς ἐν αὐτῇ ἀνεπιτακτοῦ πᾶσιν ἐς τὴν δίαιταν ἐξουσίας, etc.
[316] Compare the remarkable speech of the Corinthian envoys at Sparta (Thucyd. i, 68-71), with the φιλοπραγμοσύνη which Demosthenês so emphatically notices in Philip (Olynthiac. i, 6, p. 13): also Philippic. i, 2, and the Philippics and Olynthiacs generally.