Αὐτὸ μόνον πεισθέντες, ὅτῳ προσέκυρσεν ἕκαστος

Πάντοσ᾽ ἐλαυνόμενοι. Τὸ δὲ οὖλον ἐπεύχεται εὑρεῖν

Αὔτως· οὔτ᾽ ἐπιδερκτὰ τάδ᾽ ἀνδράσιν, οὔτ᾽ ἐπακουστὰ,

Οὔτε νόῳ περιληπτά.

[541] See Parmenidis Fragmenta, ed. Karsten, v, 30, 55, 60: also the Dissertation annexed by Karsten, sects. 3, 4, p. 148, seq.; sect. 19, p. 221, seq.

Compare also Mullach’s edition of the same Fragments, annexed to his edition of the Aristotelian treatise, De Melisso, Xenophane, et Gorgiâ, p. 144.

[542] Plato, Parmenidês, p. 128, B. σὺ μὲν (Parmenidês) γὰρ ἐν τοῖς ποιήμασιν ἓν φῂς εἶναι τὸ πᾶν, καὶ τούτων τεκμήρια παρέχεις καλῶς τε καὶ εὖ, etc.

[543] See the remarkable passage in the Parmenidês of Plato, p. 128, B, C, D.

Ἐστὶ δὲ τό γε ἀληθὲς βοήθειά τις ταῦτα τὰ γράμματα τῷ Παρμενίδου λόγῳ πρὸς τοὺς ἐπιχειροῦντας αὐτὸν κωμῳδεῖν, ὡς εἰ ἕν ἐστι, πολλὰ καὶ γελοῖα συμβαίνει πάσχειν τῷ λόγῳ καὶ ἐναντία αὑτῷ. Ἀντιλέγει δὴ οὖν τοῦτο τὸ γράμμα πρὸς τοὺς τὰ πολλὰ λέγοντας, καὶ ἀνταποδίδωσι ταῦτα καὶ πλείω, τοῦτο βουλόμενον δηλοῦν, ὡς ἔτι γελοιότερα πάσχοι ἂν αὐτῶν ἡ ὑπόθεσις—ἡ εἰ πολλὰ ἐστίν—ἢ ἡ τοῦ ἓν εἶναι, εἴ τις ἱκανῶς ἐπεξίοι.

[544] Plato, Phædrus, c. 44, p. 261, D. See the citations in Brandis, Gesch. der Gr. Röm. Philosophie, part i, p. 417, seq.