See Theopompus ap. Harpokr. v. Εὔβουλος; Plutarch, Reipubl. Gerend. Præcept. p. 812. Compare also Demosth. Fals. Leg. p. 435; and Æschines adv. Ktesiph. p. 57. c. 11.

[707] Demosth. Olynth. i. p. 9. ὡς ἔστι μάλιστα τοῦτο δέος, μὴ πανοῦργος ὢν καὶ δεινὸς ἅνθρωπος (Philip) πράγμασι χρῆσθαι τὰ μὲν εἴκων ἡνίκ᾽ ἂν τύχῃ, τὰ δ᾽ ἀπειλῶν, τὰ δ᾽ ἡμᾶς διαβάλλων καὶ τὴν ἀπουσίαν τὴν ἡμετέραν τρέψῃ τε καὶ παρασπάσηταί τι τῶν ὅλων πραγμάτων.

This occurs in the next subsequent speech of Demosthenes, intimating what Philip and his partisans had already deduced as inference from the past neglect of the Athenians to send any aid to Olynthus. Of course, no such inference could be started until some time had been allowed for expectation and disappointment; which is one among many reasons for believing the first Olynthiac to be posterior in time to the second.

[708] Demosth. Olynth. i. p. 12, 13.

[709] Demosth. Olynth. i. p. 9.

[710] Demosth. Olynth. i. p. 14. Φημὶ δὴ διχῆ βοηθητέον εἶναι τοῖς πράγμασιν ὑμῖν· τῷ τε τὰς πόλεις τοῖς Ὀλυνθίοις σῴζειν, καὶ τοὺς τοῦτο ποιήσοντας στρατιώτας ἐκπέμπειν—καὶ τῷ τὴν ἐκείνου χώραν κακῶς ποιεῖν καὶ τριήρεσι καὶ στρατιώταις ἑτέροις· εἰ δὲ θατέρου τούτων ὀλιγωρήσετε, ὀκνῶ μὴ μάταιος ὑμῶν ἡ στρατεία γένηται.

[711] Demosth. Olynth. i. p. 9, 10.

[712] Demosth. Olynth. i. p. 11.

[713] Demosth. Olynth. i. p. 12, 13, 16. ... εἰ δὲ προησόμεθα καὶ τούτους τοὺς ἀνθρώπους, εἶτ᾽ Ὄλυνθον ἐκεῖνος καταστρέψεται, φρασάτω τις ἐμοὶ, τί τὸ κωλῦον ἔτ᾽ αὐτὸν ἔσται βαδίζειν ὅποι βούλεται.

... τίς οὕτως εὐήθης ἐστὶν ὑμῶν ὅστις ἀγνοεῖ τὸν ἐκεῖθεν πόλεμον δεῦρο ἥξοντα, ἂν ἀμελήσωμεν;