[148] Xen. Mem. ii. 1, 11. ἀλλ’ εἶναι τίς μοι δοκεῖ μέση τούτων ὁδός, ἢν πειρῶμαι βαδίζειν, οὔτε δι’ ἀρχῆς, οὔτε διὰ δουλείας, ἀλλὰ δι’ ἐλευθερίας, ἤπερ μάλιστα πρὸς εὐδαιμονίαν ἄγει.
[149] Xen. Mem. ii. 1, 9. ἐμαυτον τοίνυν τάττω εἰς τοὺς βουλομένους ᾖ ῥᾷστα καὶ ἥδιστα βιοτεύειν.
[150] Xen. Mem. ii. 1, 12. εἰ μέντοι ἐν ἀνθρώποις ὢν μήτε ἄρχειν ἀξιώσεις μήτε ἄρχεσθαι, μήτε τοὺς ἄρχοντας ἑκὼν θεραπεύσεις, οἶμαί σε ὁρᾷν ὡς ἐπίστανται οἱ κρείττονες τοὺς ἥττονας καὶ κοινῇ καὶ ἰδίᾳ κλαίοντας καθίσαντες, ὡς δούλοις χρῆσθαι.
What follows is yet more emphatic, about the unjust oppression of rulers, and the suffering on the part of subjects.
[151] Xen. Mem. ii. 1, 17. Ἀλλὰ γὰρ, ὦ Σώκρατες, οἱ εἰς τὴν βασιλικὴν τέχνην παιδευόμενοι, ἢν δοκεῖς μοι σὺ νομίζειν εὐδαιμονίαν εἶναι.
Compare Memor. ii. 3, 4.
[152] Xen. Mem. ii. 1, 19. πῶς οὐκ οἴεσθαι χρὴ τούτους καὶ πονεῖν ἡδέως εἰς τὰ τοιαῦτα, καὶ ζῆν εὐφρονομένους, ἀγαμένους μὲν ἑαυτοὺς, ἐπαινουμένους δὲ καὶ ζηλουμένους ὑπὸ τῶν ἄλλων;
[153] Xen. Mem. ii. 1, 20, cited from Epicharmus:—
| μὴ τὰ μαλακὰ μώεο, μὴ τὰ σκλήρ’ ἔχῃς. |