Horat. Epistol. i. 17, 23-24:—

“Omnis Aristippum decuit color et status et res,
Tentantem majora, ferè præsentibus æquum.”

[182] Sophokles, Philoktêtes, 1049 (the words of Odysseus).

[183] Diog. L. ii. 75. ἔχρητο καὶ Λαΐδι τῇ ἑταίρᾳ· πρὸς οὖν τοὺς μεμφομένους ἔφη, Ἔχω Λαΐδα, ἀλλ’ οὐκ ἔχομαι· ἐπεὶ τὸ κρατεῖν καὶ μὴ ἡττᾶσθαι ἡδονῶν, ἄριστον — οὐ τὸ μὴ χρῆσθαι. ii. 77, Διονυσίου ποτὲ ἐρομένου, ἐπὶ τί ἥκοι, ἔφη, ἐπὶ τῷ μεταδώσειν ὧν ἔχοι, καὶ μεταλήψεσθαι ὧν μὴ ἔχοι.

Lucian introduces Ἀρετὴ and Τρυφὴ as litigating before Δίκη for the possession of Aristippus: the litigation is left undecided (Bis Accusatus, c. 13-23).

[184] Xenophon, Œconomic. iii. 13, vii. 6, Ischomachus says to Sokrates about his wife, Καὶ τί ἂν ἐπισταμένην αὐτὴν παρέλαβον, ἣ ἔτη μὲν οὔπω πεντεκαίδεκα γεγονυῖα ἦλθε πρὸς ἐμέ, τὸν δ’ ἐμπροσθεν χρόνον ἔζη ὑπὸ πολλῆς ἐπιμελείας, ὅπως ὡς ἔλαχιστα μὲν ὄψοιτο, ἐλάχιστα δ’ ἀκούσοιτο, ἐλάχιστα δὲ ἔροιτο;

[185] Diog. L. ii. 74. On this point his opinion coincided with that of Diogenes, and of the Stoics Zeno and Chrysippus (D. L. vii. 131), who maintained, that among the wise wives ought to be in common, and that all marital jealousy ought to be discarded. Ἀρέσκει δ’ αὐτοῖς καὶ κοινὰς εἶναι τὰς γυναῖκας δεῖν παρὰ τοῖς σοφοῖς ὥστε τὸν ἐντυχόντα τῇ ἐντυχούσῃ χρῆσθαι, καθά φησι Ζήνων ἐν τῇ Πολιτείᾳ καὶ Χρύσιππος ἐν τῷ περὶ Πολιτείας, ἀλλά τε Διογένης ὁ Κυνικὸς καὶ Πλάτων· πάντας τε παῖδας ἐπίσης στέρξομεν πατέρων τρόπον, καὶ ἡ ἐπὶ μοιχείᾳ ζηλοτυπία περιαιρεθήσεται. Compare Sextus Emp. Pyrrh. H. iii. 205.

[186] Diog. L. ii. 68. The like reply is ascribed to Aristotle. Diog. L. v. 20; Plutarch, De Profect. in Virtut. p. 80 D.

[187] Diog. L. ii. 79.

[188] Diog. L. ii. 72-74.