Sueton. Cal. 53, ‘Peroraturus “stricturum se lucubrationis suae telum” minabatur; lenius comtiusque scribendi genus adeo contemnens, ut Senecam, tum maxime placentem, “commissiones meras” componere, et “harenam esse sine calce” diceret.’
In A.D. 41 Seneca was banished to Corsica, through the agency of Messalina, on the charge of adultery with Iulia Livilla, sister of Caligula, but really because he was suspected of belonging to the faction of Agrippina.
Tac. Ann. xiii. 42, ‘Nec Suillius questu aut exprobratione abstinebat ... et Senecam increpans infensum amicis Claudii, sub quo iustissimum exilium pertulisset ... Se quaestorem Germanici, illum domus eius adulterum fuisse.’
Seneca was tried before the Senate, and Claudius prevented his execution.
Ad Polyb. 13, 2, ‘Deprecatus est pro me senatum, et vitam mihi non tantum dedit, sed etiam petiit.’
While in Corsica he devoted himself to literature and science. Cf. ad Helv. 20, 1 (written in exile), ‘Animus omnis occupationis expers operibus suis vacat et modo se levioribus studiis oblectat, modo ad considerandam suam universique naturam veri avidus insurgit: terras primum situmque earum quaerit.’
The Consolatio ad Polybium, written during this time, is full of flattery of Claudius.
Dio, lxi. 10, 2, τὴν Μεσσαλίναν καὶ τοὺς τοὺ Κλαυδίου ἐξελευθέρους ἐθώπευεν ὥστε καὶ βιβλίον σφίσιν ἐκ τῆς νήσου πέμψαι ἐπαίνους αὐτῶν ἔχον, ὃ μετὰ ταῦτα ὑπ’ αἰσχύνης ἀπήλειψε.
Seneca was recalled at the beginning of A.D. 49, became Nero’s tutor (although he wished to visit Athens), and obtained the praetorship through the influence of Agrippina, with whom his name was coupled by popular rumour.
Tac. Ann. xii. 8, ‘At Agrippina, ne malis tantum facinoribus notesceret, veniam exilii pro Annaeo Seneca, simul praeturam inpetrat, laetum in publicum rata ob claritudinem studiorum eius, utque Domitii pueritia tali magistro adulesceret et consiliis eiusdem ad spem dominationis uterentur, quia Seneca fidus in Agrippinam memoria beneficii et infensus Claudio dolore iniuriae credebatur.’