ne hoc Nero in se dictum arbitraretur.’
Sat. 1, 99-102 is said to be a travesty of Nero’s poetry.
Very few passages, however, are quoted by the Scholiasts as modelled on Lucilius.
Persius refers to Lucilius and Horace in 1, 114-8:
‘Secuit Lucilius urbem,
te, Lupe, te, Muci, et genuinum fregit in illis;
omne vafer vitium ridenti Flaccus amico
tangit, et admissus circum praecordia ludit,
callidus excusso populum suspendere naso.’
His obligations to Horace are paramount, imitations—often unintentional burlesques—occurring everywhere. Examples are: 1, 42,
‘cedro digna locutus,
linquere nec scombros metuentia carmina nec tus.’
from Hor. A.P. 331,
‘carmina ... linenda cedro’;
and Hor. Ep. ii. 1, 269,