Dial. 1, ‘Disertissimorum ... hominum ... quos eamdem hanc quaestionem pertractantes iuvenis admodum audivi.’

Pliny, Ep. vii. 20, 3, ‘Erit rarum et insigne duos homines aetate dignitate propemodum aequales ... alterum alterius studia fovisse. Equidem adulescentulus, cum iam tu fama gloriaque floreres, te sequi, tibi longo sed proximus intervallo et esse et haberi concupiscebam.’

The dramatic date of the Dialogue is A.D. 75 (Dial. 17), and at that time Tacitus, as iuvenis admodum, must have been between seventeen and twenty. From a consideration of the words of Pliny, who was born A.D. 61 or 62, the later age seems nearer the mark, and we may conclude that Tacitus was born A.D. 55 or 56.

We have no positive information about Tacitus’ family, but his education, political career, and marriage into a distinguished house, prove that he belonged to a family of station. The first person of the name we know of is mentioned by Pliny the elder as an eques, and may have been Tacitus’ father.

Pliny, N.H. vii. 76, ‘Corneli Taciti, equitis Romani, Belgicae Galliae rationes procurantis.’

Tacitus received the regular rhetorical training under the best masters.

Dial. 2, ‘M. Aper et Iulius Secundus, celeberrima tum ingenia fori nostri, quos ego in iudiciis non modo studiose audiebam, sed domi quoque et in publico adsectabar, mira studiorum cupiditate et quodam ardore iuvenili, ut fabulas quoque eorum et disputationes et arcana semotae dictionis penitus exciperem.’

That Tacitus had a very great reputation as a speaker is seen from Pliny, Ep. ix. 23, 2, ‘Numquam maiorem cepi voluptatem, quam nuper ex sermone Corneli Taciti. Narrabat sedisse se cum quodam Circensibus proximis: hunc post varios eruditosque sermones requisisse “Italicus es an provincialis?” se respondisse “nosti me, et quidem ex studiis.” Ad hoc illum “Tacitus es an Plinius?”’

In A.D. 98 (according to others, 97) Tacitus delivered the funeral oration over Verginius Rufus, and in A.D. 100 he and Pliny prosecuted Marius Priscus, proconsul of Africa, for extortion.

Pliny, Ep. ii. 1, 6, ‘Laudatus est [Verginius Rufus] a consule Cornelio Tacito: nam hic supremus felicitati eius cumulus accessit, laudator eloquentissimus.’