Tacitus is essentially a conservative. Thus he always uses antiquus and priscus in a good sense (H. ii. 5; 64; Ann. vi. 32).

In Ann. iii. 60 he speaks with pride of the republic: ‘Magna eius diei species fuit, quo senatus maiorum beneficia, sociorum pacta, regum etiam, qui ante vim Romanam valuerant, decreta ipsorumque numinum religiones introspexit, libero, ut quondam, quid firmaret mutaretve.’

See also the speech of C. Cassius in Ann. xiv. 43. As an aristocrat Tacitus is sometimes unjust to men of low birth, as in Ann. iv. 3, where he sneers at Seianus as ‘municipali adultero,’ and attaches great value to high birth (cf. vi. 27). He is prejudiced against slaves and barbarians.

Tacitus theoretically prefers a republic (cf. Ann. vi. 42, ‘Populi imperium iuxta libertatem, paucorum dominatio regiae libidini propior est’), but admits the impossibility of a restitution of the free state (H. ii. 37-8) and the necessity of empire. H. i. 1 (of Augustus), ‘omnem potentiam ad unum conferri pacis interfuit.’

Cf. also Galba’s speech in H. i. 16. The problem is to reconcile the empire with freedom (see Agr. 3 quoted [p. 341]). One’s duty is to steer one’s course inter abruptam contumaciam et deforme obsequium (Ann. iv. 20). Tacitus gives only modified approval to patriots like Paetus Thrasea (Ann. xiv. 12; 49) and Helvidius Priscus (H. iv. 6), and on the other hand gives praise for moderation to men like Agricola (Agr. 42), M. Lepidus (Ann. iv. 20), L. Piso (Ann. vi. 10).

Ann. xiv. 12, ‘Thrasea Paetus ... sibi causam periculi fecit, ceteris libertatis initium non praebuit.’

Agr. 42, ‘Non contumacia neque inani iactatione libertatis famam fatumque provocabat.’

Tacitus blames those who despair of their own times. Ann. ii. 88, ‘dum vetera extollimus recentium incuriosi.’ He thinks that the emperors, from their irresponsible position, were often gradually led into wickedness, their downward career being helped by flatterers and satellites, and draws a moral lesson from the servile Senate and the delatores, who, like the emperors themselves, received punishment for their conduct (Ann. i. 74; iii. 65 sqq.).

Ann. vi. 48, ‘Cum Tiberius post tantam rerum experientiam vi dominationis convulsus et mutatus sit.’

Ann. iv. 33, ‘Pauci prudentia honesta ab deterioribus utilia ab noxiis discernunt, plures aliorum eventis docentur.’