‘Ennius hirsuta cingat sua dicta corona.’

Quint. x. 1, 88, ‘Ennium sicut sacros vetustate lucos adoremus, in quibus grandia et antiqua robora iam non tantam habent speciem quantam religionem.’

PACUVIUS.

(1) LIFE.

M. Pacuvius, the son (not grandson as Jerome states) of Ennius’ sister, was born at Brundisium, B.C. 220, spent most of his life at Rome, and died at Tarentum shortly before B.C. 130. He was a painter as well as a poet.

Jerome yr. Abr. 1863 = B.C. 154, ‘Pacuvius Brundusinus tragoediarum scriptor clarus habetur, Ennii poetae ex filia nepos, vixitque Romae quoad picturam exercuit ac fabulas venditavit, deinde Tarentum transgressus prope nonagenarius diem obiit.’

Pliny, N.H. xxxv. 19, ‘Celebrata est in foro boario, aede Herculis, Pacuvii poetae pictura. Ennii sorore genitus hic fuit, clarioremque eam artem Romae fecit gloria scaenae.’

Cic. Brut. 229, ‘Accius isdem aedilibus ait se et Pacuvium docuisse fabulam, cum ille octoginta, ipse triginta annos natus esset.’

As Accius was born B.C. 170, Cicero’s words imply that Pacuvius was born B.C. 220, and produced plays as late as B.C. 140, while from Jerome we may conclude that he died shortly before B.C. 130. That Pacuvius was taught by his uncle Ennius is shown by Varro, Sat. Menipp. 356 (Bücheler),

‘Pacvi[17] discipulus dicor, porro is fuit Enni,
Ennius Musarum: Pompilius clueor.’