Πεύθομαι δ’ ἀπ’ ὀμμάτων
νόστον, αὐτόμαρτυς ὤν·
τὸν δ’ ἄνευ λύρας ὅμως ὑμνῳδεῖ
θρῆνον Ἐρινύος αὐτοδίδακτος ἔσωθεν
θυμός, οὐ τὸ πᾶν ἔχων
ἐλπίδος φίλον θράσος.
σπλάγχνα δ’ οὔτοι ματάζει πρὸς ἐνδίκοις φρεσίν
τελεσφόροις δίναις κυκλούμενον κέαρ.
εὔχομαι δ’ ἐξ ἐμᾶς τοι[880] ἐλπίδος ψύθη πεσεῖν
ἐς τὸ μὴ τελεσφόρον.