Verumenimvero si nec manamen sanguinis, nec rubrum manus cruentatae vestigium occasione istiusmodi se prodiderint, turba amicorum in limine conclavis nuptialis praestolantium, loco exsultationis laetae moerore tristi luget atque plangorem eiulatumque saevum ciet; aut vero silentium, eloquens luctus indicium, inter eos regnat, nam dolor est illatus domui decore honoris orbatae, cuius parem ne mors ipsa quidem gignere possit. Si res sic se habent, sponsa libello repudii, absque vinculo connubii, a sponso dimittitur. Ast si digitus suus tactu cruore manante contaminetur, ab ipso eo momento sua fit uxor, etiamsi consummatio coniugii, ut moris est, ad usque triduum aut hebdomadem differatur.[[646]]

Id quod foedus inter se suamque sponsam figit atque sancit, est cruoris tactu sponsi eliciti profluvium. Meatum in penetralia suae essentiae incisione aperiens, sponsus “caedit foedus” cum ea in conspectu sui Creatoris, ad litteram.[[647]] Sponsus “nocte nuptiarum sanguinem virginalem offerens,” fit sponsus sanguineus, “khatan damim.”[[648]] In hoc rerum statu divulsio est quod coniungit, atque vestigium manus cruentum est quod instrumentum foederis subministrat.

Sponsus, loco proprii digiti ansa interdum clavis ianuae ligneae pristinae, specie digito simili, quae linteolo hoc obvolvitur, examen instituit, eo quod haec, aperiendo penetralia intemerata, quae penetrare[[649]] praeter se liceat nemini, actum reseratus imagine quadam symbolica significet. Signaculum tamen cruentum in linteolo utroque in casu eiusdem omnino est momenti.

Pari modo camisia sponsae communis, loco mucinii vel telae, soluit notam manus cruentae recipere, quae ut testimonium matrimonii identidem custodiri consuevit. Caeterum hae sunt moris vigentis variationes exiliores, nec quae referantur dignae, nisi ut declarent, quam sint testimonia variorum, qui haec perhibuerint, secum pugnantia.[[650]]

EXHIBITING THE EVIDENCES.

In Syria, veluti in Ægypto, tela cruenta, vel indusium sanguine maculatum loco probae castitatis testimoniique matrimonii habetur. In Sinis “linteolum” ferculo a famulo offertur sponso, ubi is cubiculum nuptiale primum intrat, quod his thalamo insternit, parentibus sponsae, sanguine inquinatum ad praeservandum traditurus.[[651]] Apud Dahomeanos thalamus, nocte nuptiarum gossypina nova impressa (vulgo “calico”) consternitur, postero autem die, si cuncta e sententia successerint, godo (ligatura, quae Anglis “T bandage” sonat) ad amicos sponsae cum triumpho deportatur ... dum sponsus lodiculam thalami exhibet.[[652]]

In Ægypto indumenta nuptialia, vestigiis manus cruentae notata, “erant post nuptias supra fores domus rustici suspensa.”[[653]] Alias sponsa poterat postridie nuptiarum amicis se sistere indusio sanguine maculato supra alias vestes induta, atque in responsum coram eis congratulantibus saltare rogata.[[654]] Soluit, porro, indusium hoc amicis visum venientibus exhiberi, aut vero ad examinandum a vicinis in domos circumferri.[[655]] Mores consimiles in quibusdam etiam Syriae partibus usuvenerunt.

Ubi mappa vel pannus specialis in Ægypto Superiori adhibetur, haec, quamprimum madere cruore contingat, a sponso mulieribus praestolantibus foras exporrigitur. Mater sponsae, eam obtentam marito tradit, hic autem tiarae (Turcis turban) suae apponit, seque primoribus senioribusque populi in aedibus suis ut hospites congregatis sistit. Hi, testimonium istud illibatae filiae suae castitatis servatae intelligentes, atque insimul eam nunc foedere matrimonii in uxorem accitam, inclinatione reverenter facta, ei apprecantes aiunt: “Fidem facio.”[[656]]

In oris Africae occiduis, apud populos magis primaevos, indumentum sanguine commaculatum vicinis exhiberi consuevit. Quinimo et apud humaniores Christianorum gentes mos viget vestem hanc die Solis post nuptias in fana, ut a cunctis cernatur, deferendi atque exhibendi.[[657]] Siquidem absque veste hac cruentata indicium matrimonii est nullum.

Ritus nuptiales apud veteres Aztec atque Nahuas, gentes Americae Centralis, a ritibus Ariorum priscorum haud fuerunt absimiles. Quum enim sponsa a suis amicis ad novum deduceretur domicilium, ibidem a sponso excipiebatur. Utrisque erat thuribulum thusque cremabant, in matta coram focum domesticum simul sedentes. Tum sacerdos accessit, atque eos ritu sacro in matrimonium coniugavit. Hinc se in fanum contulerunt, in limine cuius sacerdotes praestolantes eos exceperunt. In cubiculo proprio in fano morantes, triduum tresque noctes exercitiis pietatis dediti, secum ipsis transigere debebant, tribus vetulis custoditi atque invigilati. Nocte quarta, quum connubium consummandum erat, sacerdotes duo thalamum suum praepararunt, tumque relicti sunt secum ipsi soli. “Nonnullis in locis proba virginitatis iuvencae postridie nuptiarum postulabatur. In quibuslibet nuptiis moris erat ut sponsores cubiculum, ubi nupturientes pernoctassent, intrarent, atque camisiam sponsae tradi postularent; quam, si cruore infectam reperissent, foras proferrent, perticae appenderent, atque ceu testimonium, sponsam virginem fuisse, visui exhiberent; tum choreae institutae totaque loca peragrata saltando, debacchando summaque laetitia exsultando; quae omnia ‘camisiam saltare’ appellari consueverunt. Si quando camisiam sanguine non maculari contigerit, gaudia lacrymis ac plangori cesserunt locum, non secus ac maledicta, sugillationes dicteriaque soluerunt in sponsam iactari, insimul vero et marito ius erat eam libello repudii donare.”[[658]]