[765] See above p. 235 f.
[766] Taube, p. 35. See what has already been said (vol. i., p. 155 ff.) of Luther’s connection with the Nominalism of Occam. It should also be compared with what follows.
[767] P. 729 seq. = 283.
[768] Taube, p. 35 f.
[769] Ibid., p. 33.
[770] P. 719 = 268: “Hoc offendit quam maxime sensum illum communem seu rationem naturalem,” etc. Cp. p. 707 seq. = 252 seq.: “Ratio humana offenditur.... Absurdum enim manet, ratione iudice, ut Deus ille justus et bonus exigat a libero arbitrio impossibilia.... Sed fides et spiritus aliter iudicant, qui Deum bonum credunt, etiamsi omnes homines perderet.” P. 720 = 260: “Cuius (Dei) voluntatis nulla est causa, nec ratio, quæ illi ceu regula et mensura præscribatur, quum nihil sit illi æquale aut superius, sed ipse est regula omnium.”
[771] P. 784 = 363: “Si enim talis esset eius iustitia, quæ humano captu posset iudicari esse iusta, plane non esset divina.”
[772] P. 686 = 223.
[773] P. 695 = 236.
[774] Cp. p. 709, 711, 747 = 255, 257, 308.