Johanino jam faris longan marŝon, ŝi ĵus haltis: ŝi spiras forte, ŝia kolo sin streĉas, ŝia brusto sin etendas, kaj skuiĝas ŝiaj flankoj; ŝia koro forte batas, ŝia sango rapide kuras en la arterioj kaj vejnoj; ŝia haŭto fariĝis brula.
Ŝi ŝajnas laca ne nur muskole, sed nerve kaj cerbe. Diru al ŝi, ke ŝi ripozu kaj ne restu stare, ke ŝi sidigu sin.
Nun ŝi sidas: ŝi pene klinas siajn krurojn; ŝi povas movi nek la genuojn nek la piedojn; eĉ la brakoj rigide pendas de la ŝultroj; ŝi ne plu turnas la kapon: ŝi tuj ekdormos.
Mi kuŝis sur la tero mem: tiam la dorso, la ventro, la membroj, eĉ la ostoj iom suferis.
Okulo blinda ne vidas lumon, orelo surda ne aŭdas sonojn, buŝo muta ne diras vortojn, koro fermita ne ĝuas amon.
Tiu ĉi frukto, antaŭe acida, estas nun matura: la nazo flaras ĝian odoron agrablan, la mano esploras ĝian glatan ŝelon, baldaŭ la dentoj mordos ĝian molan karnon kaj la lango gustumos ĝian dolĉan sukon.