[225] Meyer, Institutions Judiciaires, V. 221.
[226] Sique accusatus tanta ac tam gravi suspitione laboraret ut aliorum quoque purgatione necesse esset, in arbitratu stet judicis, si illi eam velit injungere, nec ne, qui nimirum compurgatores jurabunt, se credere quod ille illive qui se per juramentum excusarunt, recte vereque juraverint.—Constit. de Pace Publica cap. xv. § 1 (Goldast. Constitt. Imp. I. 541).
[227] Damhouder, Rerum Criminalium Praxis cap. xliv. No. 6 (Antwerp, 1601).
[228] Statut. Davidis II. cap. i. § 6.
[229] Jarnsida, Mannhelge & Thiofa-Balkr passim; Erfthatal cap. xxiv.; Landabrigtha-Balkr cap. xxviii.; Kaupa-Balkr cap. v., ix., etc.
[230] See Sporon & Finsen, Dissert. de Usu Juramenti juxta Leges Daniæ Antiquas, Havniae, 1815-17, P. I. pp. 160-1, P. II. pp. 206-8.
[231] Christiani V. Jur. Danic. Lib. i. c. xiv. § 8.
[232] Poteritque se tunc purgare cui crimen imponitur juramento XVIII. virorum.—Raguald. Ingermund. Leg. Suecorum Lib. i. c. xvi.
[233] Legg. Civil. Gustavi Adolphi Tit. X.
[234] Caroli XI. Judicum Regulæ, cap. xxxii.