[577] L. Alamann. Add. cap. xxi.

[578] L. Longobard. Lib. I. Tit. iii. § 6, and Lib. II. Tit. lv. § 12.

[579] L. Anglior. et Werinor. Tit. XIV.

[580] Licet unicuique pro se campionem mercede conducere si eum invenire potuerit.—Ll. Frision. Tit. XIV. c. iv.

[581] Greg. Turon. Hist. Lib. X. cap. x. In this case, both combatants perished, when the accused was promptly put to death, showing that such a result was regarded as proving the truth of the offence alleged.

[582] Horum enim causa accidit ut non solum valentes viribus, sed etiam infirmi et senes lacessantur ad certamen et pugnam etiam pro vilissimis rebus (Lib. adv. Legem Gundobadi cap. vii.). Mitte unum de tuis, qui congrediatur mecum singulari certamine, ut probat me reum tibi esse, si occiderit (Lib. contra Judicium Dei cap i.).

[583] Liceat ei per campionem, id est per pugnam, crimen ipsum de super se si potuerit ejicere.—L. Longobard. Lib. I. Tit. i. § 8.

[584] Proost, Législation des Jugements de Dieu, p. 82.

[585] Jur. Provin. Saxon. Lib. I. art. 39, 48.—Sachsische Weichbild, art. xxxv. 2. 4; art. lxxxii. 2.

[586] Patetta, Le Ordalie, pp. 427-9. Roffredo, after carefully enumerating six cases in which champions were allowed by the law, adds: “Hodie tamen de consuetudine permittitur cuilibet campionem dare.”—Odofredi Summa de Pugna (Patetta, p. 485).