[13] See some just and biting remarks in Hume's History of the House of Douglas, vol. i. p. 85.

[14] ‘Anno gratiæ MCCXCVI. tertio kalendas Aprilis, villa et castro de Berevvico, per magnificum regem Angliæ Eadvvardum captis, omnes ibidem inuentos Angli gladio occiderunt, paucis exceptis, qui ipsam villam postmodum abiurarūt.’ Flores Historiarum per Matthæum Westmonasteriensem collecti, Lond. 1570, folio, lib. ii. p. 403. ‘Atque modo prædicto villâ captâ, civibus prostratis, rex Angliæ prædictus nulli ætati parcens aut sexui, duobus diebus rivulis de cruore occisorum fluentibus, septem millia et quingentas animas promiscui sexûs jusserat, in sua tyrannide desæviens, trucidari.’ Fordun's Scotichronicon, curâ Goodall, Edinb. 1775, folio, vol. ii. pp. 159, 160. ‘Secutus Rex cum peditum copiis miserabilem omnis generis cædem edit.’ Buchanan's Rerum Scoticarum Historia, Abredoniæ, 1762, lib. viii. p. 200. ‘They left not one creature alive of the Scotish blood within all that toune.’ Hollinshead's Scottish Chronicle, Arbroath, 1805, 4to, vol. i. p. 418. In 1286, that is, only ten years earlier, ‘No other part of Scotland, in point of commercial importance, came near to a comparison with Berwick.’ Macpherson's Annals of Commerce, London, 4to, 1805, vol. i. p. 446. Such were the brutal crimes of our wretched and ignorant ancestors.

[15] ‘The Scots assembled in troops and companies, and betaking themselves to the woods, mountains, and morasses, in which their fathers had defended themselves against the Romans, prepared for a general insurrection against the English power.’ Scott's History of Scotland, London, 1830, vol. i. p. 70. Elgin appears to have been the most northern point of this expedition. See Tytler's History of Scotland, vol. i. p. 119, and Chalmers' Caledonia, vol. i. p. 657. The general results are summed up by Buchanan: ‘Hanc stragem ex agrorum incultu consecuta est fames, et famem pestis, unde major quàm è bello clades timebatur.’ Rerum Scoticarum Historia, lib. viii. p. 203.

[16] ‘The army then advanced into Scotland by moderate marches, wasting and destroying every thing on their way.’ … ‘A party of Edward's army, sent northwards, wasted the country, and burnt Perth and Saint Andrews.’ Ridpath's Border History, pp. 146, 147.

[17] ‘The king entered Scotland by the eastern march with a great army.’ … ‘There was this year so terrible a dearth and scarcity of provisions in Scotland, arising from the havoc of war, that many were obliged to feed on the flesh of horses and other carrion.’ Ibid. pp. 164, 165. See also Fordun's Scotichronicon, vol. ii. pp. 242, 243. ‘Quo anno, propter guerrarum discrimina, tanta erat panis inopia et victualium caristia in Scotia, quòd in plerisque locis, compellente famis necessitate, multi carnibus equorum et aliorum pecorum immundorum vescebantur.’

[18] Bruce ‘carefully laid the whole borders waste as far as the Firth of Forth, removing the inhabitants to the mountains, with all their effects of any value. When the English army entered, they found a land of desolation, which famine seemed to guard.’ Scott's History of Scotland, vol. i. p. 145. See also Buchanan's Rerum Scoticarum Historia, lib. viii. p. 218.

[19] ‘Eadwardus, rex Angliæ, intravit Scotiam cum magno exercitu equitum et peditum, ac navium multitudine copiosa, duodecimo die mensis Augusti, et usque villam de Edinburgh pervenit.’ … ‘Spoliatis tamen tunc in reditu Anglorum et prædatis monasteriis Sanctæ Crucis de Edinburgh et de Melros, atque ad magnam desolationem perductis. In ipso namque monasterio de Melros dominus Willelmus de Peblis, ejusdem monasterii Prior, unus etiam monachus tunc infirmus, et duo conversi cæci effecti, in dormitorio eorundem ab eisdem Anglis sunt interfecti, et plures monachi lethaliter vulnerati. Corpus Dominicum super magnum altare fuit projectum, ablatâ pixide argenteâ in quâ erat repositum. Monasterium de Driburgh igne penitùs consumptum est et in pulverem redactum. Ac alia pia loca quamplurima per prædicti regis violentiam ignis flamma consumpsit: quod, Deo retribuente, eisdem in prosperum non cessit.’ Fordun's Scotichronicon, vol. ii. p. 278. ‘In redeundo sacra juxta ac prophana spoliata. Monasteria Driburgum et Mulrossia etiam cæsis monachis infirmioribus, qui vel defectu virium, vel senectutis fiducia soli remanserant, incensa,’ Buchanan's Rerum Scoticarum Historia, lib. viii. p. 219.

[20] Fordun's Scotichronicon, vol. ii. pp. 322, 323. Dalrymple's Annals, vol. ii. pp. 232, 447. Scott's History of Scotland, vol. i. pp. 187, 188.

[21] Tytler's History of Scotland, vol. i. p. 451.

[22] Dalrymple's Annals, vol. ii. p. 288. Fordun's Scotichronicon, vol. ii. pp. 352–354.