[13] Confirmationem recitat Sigonius, lib. 4. de Regno Italiæ, ad An. 817.
[CHAP. VIII].
Of the power of the eleventh horn of Daniel's fourth Beast, to change times and laws.
In the reign of the Greek Emperor Justinian, and again in the reign of Phocas, the Bishop of Rome obtained some dominion over the Greek Churches, but of no long continuance. His standing dominion was only over the nations of the Western Empire, represented by Daniel's fourth Beast. And this jurisdiction was set up by the following Edict of the Emperors Gratian and Valentinian.—[[1]] Volumus ut quicunque judicio Damasi, quod ille cum Concilio quinque vel septem habuerit Episcoporum, vel eorum qui Catholici sunt judicio vel Concilio condemnatus fuerit, si juste voluerit Ecclesiam retentare, ut qui ad sacerdotale judicium per contumeliam non ivisset: ut ab illustribus viris Præfectis Prætorio Galliæ atque Italiæ, authoritate adhibitâ, ad Episcopale judicium remittatur, sive à Consularibus vel Vicariis, ut ad Urbem Romam sub prosecutione perveniat. Aut si in longinquioribus partibus alicujus ferocitas talis emerserit, omnis ejus causæ edictio ad Metropolitæ in eadem Provincia Episcopi deduceretur examen. Vel si ipse Metropolitanus est, Romam necessariò, vel ad eos quos Romanus Episcopus judices dederit, sine delatione contendat.——Quod si vel Metropolitani Episcopi vel cujuscunque sacerdotis iniquitas est suspecta, aut gratia; ad Romanum Episcopum, vel ad Concilium quindecim finitimorum Episcoporum accersitum liceat provocare; modo ne post examen habitum, quod definitum fuerit, integretur. This Edict wanting the name of both Valens and Theodosius in the Title, was made in the time between their reigns, that is, in the end of the year 378, or the beginning of 379. It was directed to the Præfecti Prætorio Italiæ & Galliæ, and therefore was general. For the Præfectus Prætorio Italiæ governed Italy, Illyricum occidentale and Africa; and the Præfectus Prætorio Galliæ governed Gallia, Spain, and Britain.
The granting of this jurisdiction to the Pope gave several Bishops occasion to write to him for his resolutions upon doubtful cases, whereupon he answered by decretal Epistles; and henceforward he gave laws to the Western Churches by such Epistles. Himerius Bishop of Tarraco, the head city of a province in Spain, writing to Pope Damasus for his direction about certain Ecclesiastical matters, and the Letter not arriving at Rome till after the death of Damasus, A.C. 384; his successor Siricius answered the same with a legislative authority, telling him of one thing: Cum hoc fieri—missa ad Provincias à venerandæ memoriæ prædecessore meo Liberio generalia decreta, prohibeant. Of another: Noverint se ab omni ecclesiastico honore, quo indignè usi sunt, Apostolicæ Sedis auctoritate, dejectos. Of another: Scituri posthac omnium Provinciarum summi Antistites, quod si ultrò ad sacros ordines quenquam de talibus esse assumendum, & de suo & de aliorum statu, quos contra Canones & interdicta nostra provexerint, congruam ab Apostolica Sede promendam esse sententiam. And the Epistle he concludes thus: Explicuimus, ut arbitror, frater charissime, universa quæ digesta sunt in querelam; & ad singulas causas, de quibus ad Romanam Ecclesiam, utpote ad caput tui corporis, retulisti; sufficientia, quantum opinor, responsa reddidimus. Nunc fraternitatis tuæ animum ad servandos canones, & tenenda decretalia constituta, magis ac magis incitamus: ad hæc quæ ad tua consulta rescripsimus in omnium Coepiscoporum perferri facias notionem; & non solum corum, qui in tua sunt diœcesi constituti, sed etiam ad universos Carthaginenses ac Bœticos, Lusitanos atque [[2]] Gallicos, vel eos qui vicinis tibi collimitant hinc inde Provinciis, hæc quæ a nobis sunt salubri ordinatione disposita, sub literarum tuarum prosecutione mittantur. Et quanquam statuta sedis Apostolicæ vel Canonum venerabilia definita, nulli Sacerdotum Domini ignorare sit liberum: utilius tamen, atque pro antiquitate sacerdotii tui, dilectioni tuæ esse admodùm poterit gloriosum, si ea quæ ad te speciali nomine generaliter scripta sunt, per unanimitatis tuæ sollicitudinem in universorum fratrum nostrorum notitiam perferantur; quatenus & quæ à nobis non inconsultè sed providè sub nimia cautela & deliberatione sunt salubriter constituta, intemerata permaneant, & omnibus in posterum excusationibus aditus, qui jam nulli apud nos patere poterit, obstruatur. Dat. 3 Id. Febr. Arcadio & Bautone viris clarissimis Consulibus, A.C. 385. Pope Liberius in the reign of Jovian or Valentinian I. sent general Decrees to the Provinces, ordering that the Arians should not be rebaptized: and this he did in favour of the Council of Alexandria, that nothing more should be required of them than to renounce their opinions. Pope Damasus is said to have decreed in a Roman Council, that Tithes and Tenths should be paid upon pain of an Anathema; and that Glory be to the Father, &c. should be said or sung at the end of the Psalms. But the first decretal Epistle now extant is this of Siricius to Himerius; by which the Pope made Himerius his Vicar over all Spain for promulging his Decrees, and seeing them observed. The Bishop of Sevill was also the Pope's Vicar sometimes; for Simplicius wrote thus to Zeno Bishop of that place: Talibus idcirco gloriantes indiciis, congruum duximus vicariâ Sedis nostræ te auctoritate fulciri: cujus vigore munitus, Apostolicæ institutionis Decreta, vel sanctorum terminos Patrum, nullatenus transcendi permittas. And Pope Hormisda [[3]] made the Bishop of Sevill his Vicar over Bœtica and Lusitania, and the Bishop of Tarraco his Vicar over all the rest of Spain, as appears by his Epistles to them.
Pope Innocent the first, in his decretal Epistle to Victricius Bishop of Rouen in France, A.C. 404, in pursuance of the Edict of Gratian, made this Decree: Si quæ autem causæ vel contentiones inter Clericos tam superioris ordinis quam etiam inferioris fuerint exortæ; ut secundum Synodum Nicenam congregatis ejusdem Provinciæ Episcopis jurgium terminetur: nec alicui liceat, [[4]] Romanæ Ecclesiæ, cujus in omnibus causis debet reverentia custodiri, relictis his sacerdotibus, qui in eadem Provincia Dei Ecclesiam nutu Divino gubernant, ad alias convolare Provincias. Quod siquis fortè præsumpserit; & ab officio Clericatûs summotus, & injuriarum reus judicetur. Si autem majores causæ in medium fuerint devolutæ, ad Sedem Apostolicam sicut Synodus statuit, & beata consuetudo exigit, post judicium Episcopale referantur. By these Letters it seems to me that Gallia was now subject to the Pope, and had been so for some time, and that the Bishop of Rouen was then his Vicar or one of them: for the Pope directs him to refer the greater causes to the See of Rome, according to custom. But the Bishop of Arles soon after became the Pope's Vicar over all Gallia: for Pope Zosimus, A.C. 417, ordaining that none should have access to him without the credentials of his Vicars, conferred upon Patroclus the Bishop of Arles this authority over all Gallia, by the following Decree.
Zosimus universis Episcopis per Gallias & septem Provincias constitutis.
Placuit Apostolicæ Sedi, ut siquis ex qualibet Galliarum parte sub quolibet ecclesiastico gradu ad nos Romæ venire contendit, vel aliò terrarum ire disponit, non aliter proficiscatur nisi Metropolitani Episcopi Formatas acceperit, quibus sacerdotium suum vel locum ecclesiasticum quem habet, scriptorum ejus adstipulatione perdoceat: quod ex gratia statuimus quia plures episcopi sive presbyteri sive ecclesiastici simulantes, quia nullum documentum Formatarum extat per quod valeant confutari, in nomen venerationis irrepunt, & indebitam reverentiam promerentur. Quisquis igitur, fratres charissimi, prætermissà supradicti Formatâ sive episcopus, sive presbyter, sive diaconus, aut deinceps inferiori gradu sit, ad nos venerit: sciat se omnino suscipi non posse. Quam auctoritatem ubique nos misisse manifestum est, ut cunctis regionibus innotescat id quod statuimus omnimodis esse servandum. Siquis autem hæc salubriter constituta temerare tentaverit sponte suâ, se a nostra noverit communione discretum. Hoc autem privilegium Formatarum sancto Patroclo fratri & coepiscopo nostro, meritorum ejus speciali contemplatione, concessimus. And that the Bishop of Arles was sometimes the Pope's Vicar over all France, is affirmed also by all the Bishops of the Diocess of Arles in their Letter to Pope Leo I. Cui id etiam honoris dignitatisque collatum est, say they, ut non tantum has Provincias potestate propriâ gubernaret; verum etiam omnes Gallias sibi Apostolicæ Sedis vice mandatas, sub omni ecclesiastica regula contineret. And Pope Pelagius I. A.C. 556, in his Epistle to Sapaudus Bishop of Arles: Majorum nostrorum, operante Dei misericordiâ, cupientes inhærere vestigiis & eorum actus divino examine in omnibus imitari: Charitati tuæ per universam Galliam, sanctæ Sedis Apostolicæ, cui divinâ gratiâ præsidemus, vices injungimus.
By the influence of the same imperial Edict, not only Spain and Gallia, but also Illyricum became subject to the Pope. Damasus made Ascholius, or Acholius, Bishop of Thessalonica the Metropolis of Oriental Illyricum, his Vicar for hearing of causes; and in the year 382, Acholius being summoned by Pope Damasus, came to a Council at Rome. Pope Siricius the successor of Damasus, decreed that no Bishop should be ordained in Illyricum without the consent of Anysius the successor of Acholius. And the following Popes gave Rufus the successor of Anysius, a power of calling Provincial Councils: for in the Collections of Holstenius there is an account of a Council of Rome convened under Pope Boniface II. in which were produced Letters of Damasus, Syricius, Innocent I. Boniface I. and Cælestine Bishops of Rome, to Ascholius, Anysius and Rufus, Bishops of Thessalonica: in which Letters they commend to them the hearing of causes in Illyricum, granted by the Lord and the holy Canons to the Apostolic See thro'out that Province. And Pope Siricius saith in his Epistle to Anysius: Etiam dudum, frater charissime, per Candidianum Episcopum, qui nos præcessit ad Dominum, hujusmodi literas dederamus, ut nulla licentia esset, sine consensu tuo in Illyrico Episcopos ordinare præsumere, quæ utrum ad te pervenerint scire non potui. Multa enim gesta sunt per contentionem ab Episcopis in ordinationibus faciendis, quod tua melius caritas novit. And a little after: Ad omnem enim hujusmodi audaciam comprimendam vigilare debet instantia tua, Spiritu in te Sancto fervente: ut vel ipse, si potes, vel quos judicaveris Episcopos idoneos, cum literis dirigas, dato consensu qui possit, in ejus locum qui defunctus vel depositus fuerit, Catholicum Episcopum vitâ & moribus probatum, secundum Nicænæ Synodi statuta vel Ecclesiæ Romanæ, Clericum de Clero meritum ordinare. And Pope Innocent I. saith in his Epistle to Anysius: Cui [Anysio] etiam anteriores tanti ac tales viri prædecessores mei Episcopi, id est, sanctæ memoriæ Damasus, Siricius, atque supra memoratus vir ita detulerunt; ut omnia quæ in omnibus illis partibus gererentur, Sanctitati tuæ, quæ plena justitiæ est, traderent cognoscenda. And in his Epistle to Rufus the successor of Anysius: Ita longis intervallis disterminatis à me ecclesiis discat consulendum; ut prudentiæ gravitatique tuæ committendam curam causasque, siquæ exoriantur, per Achaiæ, Thessaliæ, Epiri veteris, Epiri novæ, & Cretæ, Daciæ mediterraneæ, Daciæ ripensis, Mœsiæ, Dardaniæ, & Prævali ecclesias, Christo Domino annuente, censeam. Verè enim ejus sacratissimis monitis lectissimæ sinceritatis tuæ providentiæ & virtuti hanc injungimus sollicitudinem: non primitùs hæc statuentes, sed Præcessores nostros Apostolicos imitati, qui beatissimis Acholio & Anysio injungi pro meritis ista voluerunt. And Boniface I. in his decretal Epistle to Rufus and the rest of the Bishops in Illyricum: Nullus, ut frequenter dixi, alicujus ordinationem citra ejus [Episcopi Thessalonicensis] conscientiam celebrare præsumat: cui, ut supra dictum est, vice nostrâ cuncta committimus. And Pope Cælestine, in his decretal Epistle to the Bishops thro'out Illyricum, saith: Vicem nostram per vestram Provinciam noveritis [Rufo] esse commissam, ita ut ad eum, fratres carissimi, quicquid de causis agitur, referatur. Sine ejus consilio nullus ordinetur. Nullus usurpet, eodem inconscio, commissam illi Provinciam; colligere nisi cum ejus voluntate Episcopus non præsumat. And in the cause of Perigenes, in the title of his Epistle, he thus enumerates the Provinces under this Bishop: Rufo & cæteris Episcopis per Macedoniam, Achaiam, Thessaliam, Epirum veterem, Epirum novam, Prævalin, & Daciam constitutis. And Pope Xistus in a decretal Epistle to the same Bishops: Illyricanæ omnes Ecclesiæ, ut à decessoribus nostris recepimus, & nos quoque fecimus, ad curam nunc pertinent Thessalonicensis Antistitis, ut suâ sollicitudine, siquæ inter fratres nascantur, ut assolent, actiones distinguat atque definiat; & ad eum, quicquid à singulis sacerdotibus agitur, referatur. Sit Concilium, quotiens causæ fuerint, quotiens ille pro necessitatum emergentium ratione decreverit. And Pope Leo I. in his decretal Epistle to Anastasius Bishop of Thessalonica: Singulis autem Metropolitanis sicut potestas ista committitur, ut in suis Provinciis jus habeant ordinandi; ita eos Metropolitanos à te volumus ordinari; maturo tamen & decocto judicio.