[179] Compare Enr. di Wolmar, Abhandlung über die Pest. Berlin, 1827. 8vo.
[180] Tractatus de Febribus, fol. 48.
[181] De Peste Liber, pura latinitate donatus a Jacobo Dalechampio. Lugdun. 1552. 16. p. 40. 188. “Longe tamen plurimi congressu eorum qui fuerunt in locis pestilentibus periclitantur et gravissime, quoniam e causa duplici, nempe et aëris vitio, et eorum qui versantur nobiscum, vitio. Hoc itaque modo fit, ut unius accessu in totam modo familiam, modo civitatem, modo villam, pestis invehatur.” Compare p. 20, “Solæ privatorum ædes pestem sentiunt, si adeat qui in pestilenti loco versatus est.”—“Nobis proximi ipsi sumus, nemoque est tanta occœcatus amentia, qui de sua salute potius quam aliorum sollicitus non sit, maxime in contagione tam cita et rapida.” Rather a loose principle, which might greatly encourage low sentiments, and much endanger the honour of the medical profession, but which, in Chalin, who was aware of the impossibility of avoiding contagion in uncleanly dwellings, is so far excusable, that he did not apply it to himself.
[182] Morbos omnes pestilentes esse contagiosos, audacter ego equidem pronuntio et assevero. p. 149.
[183] Vide preceding note, pp. 162, 163.
[184] Ibid. p. 97. 166. “Qualis (vita) esse solet eorum, qui sacerdotiorum et cultus divini prætextu, genio plus satis indulgent et obsequuntur, ac Christum speciosis titulis ementientes, Epicurum imitantur.” Certainly a remarkable freedom of sentiment for the 14th century.
[185] Ibid. p. 183. 151.
[186] Ibid. p. 159. 189.
[187] Canonica de Febribus, ad Raynerium Siculum, 1487, s. 1. cap. 10, sine pag. “Febris pestilentialis est febris contagiosa ex ebullitione putrefactiva in altero quatuor humorum cordi propinquorum principaliter.”
[188] Valesci de Tharanta, Philonium. Lugduni, 1535. 8. L. VII. c. 18. fol. 401. b. seq.—Compare Astruc. Mémoires pour servir à l’Histoire de la Faculté de Médecine de Montpellier. Paris, 1767. 4. p. 208.