[172] Galeacii de Sancta Sophia, Liber de Febribus. Venet. 1514, fol. (Printed together with Guilelmus Brixiensis, Marsilius de Sancta Sophia, Ricardus Parisiensis. fol. 29. seq.)

[173] Warmth, cold, dryness and moisture.

[174] The talented Chalin entertains the same conviction, “Obscurum interdum esse vitium aëris, sub pestis initia et menses primos, hoc est argumento: quod cum nec odore tetro gravis, nec turpi colore fœdatus fuerit, sed purus, tenuis, frigidus, qualis in montosis et asperis locis esse solet, et tranquillus, vehementissima sit tamen pestilentia infestaque, etc.” p. 28. The most recent observers of malaria have stated nothing more than this.

[175] Compare Enr. di Wolmar, Abhandlung über die Pest. Berlin, 1827. 8vo.

[176] Tractatus de Febribus, fol. 48.

[177] De Peste Liber, pura latinitate donatus a Jacobo Dalechampio, Lugdun. 1552. 16. p. 40. 188. “Longe tamen plurimi congressu eorum qui fuerunt in locis pestilentibus periclitantur et gravissime, quoniam e causa duplici, nempe et aëris vitio, et eorum qui versantur nobiscum, vitio. Hoc itaque modo fit, ut unius accessu in totam modo familiam, modo civitatem, modo villam, pestis invehatur.” Compare p. 20, “Solæ privatorum aedes pestem sentiunt, si adeat qui in pestilenti loco versatus est.”—“Nobis proximi ipsi sumus, nemoque est tanta occœcatus amentia, qui de sua salute potius quam aliorum sollicitus non sit, maxime in contagione tam cita et rapida.” Rather a loose principle, which might greatly encourage low sentiments, and much endanger the honor of the medical profession, but which, in Chalin, who was aware of the impossibility of avoiding contagion in uncleanly dwellings, is so far excusable, that he did not apply it to himself.

[178] Morbos omnes pestilentes contagiosos, audacter ego equidem pronuntio et assevero, p. 149.

[179] Vide preceding note, p. 162. 163.

[180] Ibid. p. 97. 166. “Qualis (vita) esse solet eorum, qui sacerdotiorum et cultus divini prætextu, genio plus satis indulgent et obsequuntur, ac Christum speciosis titulis ementientes, Epicurum imitantur.” Certainly a remarkable freedom of sentiment for the 14th century.

[181] Ibid. p. 183. 151.