[193] θαυμάζειν καὶ ζηλοῦν, ἐπαινεῖν καὶ τιμᾶν, etc.
[194] E.g. Paneg. § 5, ὅταν ἢ τὰ πράγματα λάβῃ τέλος ... ἢ τὸν λόγον ἴδῃ τις ἔχοντα πέρας, where τέλος and πέρας, two words for end or completion, are not really distinguishable, or, at any rate, the distinction is very slight. So in Evagoras, § 11, εὐλογεῖν and ἐγκωμιάζειν are used antithetically (to praise—to eulogise).
[195] E.g. Evagoras, § 10, αὐταῖς ταῖς εὐρυθμίαις καὶ ταῖς συμμετρίαις ψυχαγωγοῦσι τοὺς ἀκούοντας. Elsewhere we find μετριότητες, λαμπρότητες, αὐθάδειαι, ἀργίαι, etc.
[196] Aristoph., Clouds, passim.
[197] Cf. Isocrates’ reference to this passage in Antid., § 193.
[198] Hel. (Or. x.), § 1, οἱ δὲ διεξιόντες ὡς ἀνδρία καὶ σοφία καὶ δικαιοσύνη ταὐτόν ἐστι.
[199] §§ 9 sqq.
[200] Antid., §§ 187-189.
[201] §§ 19 sqq.
[202] Rhet., i. 1. 10.