[ snǣðfeld] m. a defined tract of pasture or woodland (v. Mdf). [[snǣd]]
[ snās] (ǣ) f. spit, skewer, WW 23717 and n.
[ snāð] I. pret. 3 sg. of [snīðan].
[II.] (?) n? killing (v. OEG 3070).
[ snāw] m. ‘snow,’ Bl, Chr, Met, VPs: snowstorm, Bo.
[ snāwceald] icy-cold, Met 298.
[ snāwgebland] n. snow-storm, AO 18634.
[ snāwhwīt] snow-white, Æ.
[ snāwig] ‘snowy,’ Lcd.
snāwīt = [snāhwīt]