[ wēa] m. misfortune, evil, harm, trouble: grief, woe, misery: sin, wickedness.
weacen = [wæcen]
[ wēacwānian] to lament, Sat 320.
[ wēadǣd] † f. evil deed.
wēadhōc (Ep 887) = [wēodhōc]
weadu (K) = [wudu]
wēafod = [wēofod]
weag = [weg]
[ wēagesīð] m. companion in trouble.
weagian = [wagian]