[ wīc] nf. dwelling-place, lodging, habitation, house, mansion, CP: village, town: in pl. entrenchments, camp, castle, fortress: street, lane: bay, creek. [‘wick’; v. Mdf]

wic- = wuc-

[ ±wīcan1] to yield, give way, fall down.

wīcbora = [wīgbora]

[ wicca] I. m. wizard, magician, soothsayer, astrologer, Æ.

[II.] = [wicga]

[ wicce] (y) f. ‘witch,’ Æ.

[ wiccecræft] m. witchcraft, magic, Æ.

[ wiccedōm] m. witchcraft, Bk 20; HL 11123.

[ wiccian] to use witchcraft, LL.