blis (CP) = [bliss]
blisa = [blysa]
bliscan = [blyscan]
[ blisgere] m. incendiary. [[blysige]]
[ bliss] m. ‘bliss,’ merriment, happiness, Bl; CP: kindness, friendship, grace, favour, Met: cause of happiness, Ps. [[blīðe]]
[ ±blissian] (intr.) to be glad, rejoice, exult, CP, Lk; Æ: (tr.) make happy, gladden, endow, †Hy: applaud, ANS 109·306. [‘bliss’]
[ blissig] joyful, RPs 1129.
[ blissigendlic] exulting, ÆH 1·35411.
[ blissung] f. exultation, EPs 6413.