Eruis hæc veteris scabrâ è rubigine famæ,
Dasque operis vati jusque decusque sui,
Magna tuis affers monumentaque clara triumphis,
Cum Trojâ æternum quòd tibi nomen erit!
Ah! ne te extremâ cesset coluisse senectâ,
(Aspicere heu! nimiæ quem vetuere moræ,)
Qui puer, atque infans prope, te sibi sensit amicum,
Eque tuis sophiæ fontibus hausit aquas!
Imagis, et, puræ quæcunque aptissima vitæ
Præmia supplicibus det Deus ipse suis,