[746]. Ovid, Fasti, iv. 629-672. Compare Varro, De lingua Latina, vi. 15; Joannes Lydus, De mensibus, iv. 49.
[747]. Ovid, Fasti, iv. 731-782. See below, p. [326].
[748]. Pliny, Nat. Hist. xxviii. 39; “Quamquam religione tutatur et fascinus, imperatorum quoque, non solum infantium custos, qui deus inter sacra Romana Vestalibus colitur.”
[749]. Virgil, Georg. i. 498; Ovid, Fasti, iv. 828; G. Henzen, Acta fratrum Arvalium, pp. 124, 147; H. Dessau, Inscriptiones Latinae selectae, Nos. 5047, 5048. Ennius represented Vesta as the mother of Saturn and Titan. See Lactantius, Divin. inst. i. 14.
[750]. Augustine, De civitate Dei, iv. 10.
[751]. See above, pp. [195] sqq.
[752]. Grihya Sûtras, translated by H. Oldenberg, vol. i. pp. 37, 168, 279, 283, 382, 384, vol. ii. pp. 46, 191, 260; M. Winternitz, “Das altindische Hochzeitsrituell,” pp. 4, 56-62 (Denkschriften der kaiserl. Akademie der Wissenschaften in Wien, xl., Vienna, 1892); H. Zimmer, Altindisches Leben, p. 312; G. A. Grierson, Bihār Peasant Life (Calcutta, 1885), p. 368; F. S. Krauss, Sitte und Brauch der Südslaven, pp. 386, 436, cp. 430; J. Lasicius, “De diis Samagitarum caeterorumque Sarmatarum,” in Magazin herausgegeben von der Lettisch-Literarischen Gesellschaft, xiv. 99; J. Maeletius (Maletius), “De sacrificiis et idolatria veterum Borussorum Livonum aliarumque vicinarum gentium,” in Mitteilungen der Litterarischen Gesellschaft Masovia, viii. (1902) pp. 191, 204 (this work is also reprinted under the name of J. Menecius in Scriptores rerum Livonicarum, ii. (Riga and Leipsic, 1848) pp. 389-392); F. Woeste, in Zeitschrift für deutsche Mythologie und Sittenkunde, ii. (1855) p. 91; A. Kuhn und W. Schwartz, Norddeutsche Sagen, Märchen und Gebräuche, pp. 433, 522; A. Kuhn, Sagen, Gebräuche und Märchen aus Westfalen, ii. 38; J. H. Schmitz, Sitten und Sagen, etc., des Eifler Volkes, i. 67; Montanus, Die deutsche Volksfeste, Volksbräuche und deutscher Volksglaube, p. 85; Reinsberg-Düringsfeld, Hochzeitsbuch (Leipsic, 1871), p. 222; L. v. Schroeder, Die Hochzeitsbräuche der Esten (Berlin, 1888), pp. 127 sqq.; E. Samter, Familienfeste der Griechen und Römer (Berlin, 1901), pp. 59-62; O. Schrader, Reallexikon der indogermanischen Altertumskunde, pp. 356 sq. This evidence proves that the custom has been practised by the Indian, Slavonian, Lithuanian, and Teutonic branches of the Aryan race, from which we may fairly infer that it was observed by the ancestors of the whole family before their dispersion.
[753]. Grihya-Sûtras, translated by H. Oldenberg, vol. i. p. 283 (Sacred Books of the East, vol. xxix.).
[754]. Prof. Vl. Titelbach, “Das heilige Feuer bei den Balkanslaven,” Internationales Archiv für Ethnographie, xiii. (1900) p. 1.