A n-diagh do lamh, ba’ bhreagh liom li-ne,
Agus ni do bfearr, na air clar a rinnce;
A d-taobh an bhearla,—ni dhearfad nidh leis,
Mar ba’ Brehon ard thu, air lan da sgrioba.
Da mba’ duine mise, do sgrio’ch no leighfeach,
Do raighin chum seanachas fada air a ghaolta,
Do scrutain gasra d’fhearaibh gan aon locht,
A’s a gnio’rtha geala, na’r bh-aingis do leigheadh duit.
Anois, o labharas,—ainm dibh, ’nneosad,
Gui’guidhe, “Amen!”—agus paidir, no dho leis: