"Old man who?" asked the little boy.

"Ole man Benjermun Ram. I 'speck you done year tell er him too long 'go ter talk 'bout."

"Why, no, I have n't, Uncle Remus!" exclaimed the little boy, protesting and laughing. "He must have been a mighty funny old man."

"Dat 's ez may be," responded Uncle Remus, sententiously. "Fun deze days would n't er counted fer fun in dem days; en many's de time w'at I see folks laughin'," continued the old man, with such withering sarcasm that the little boy immediately became serious,—"many's de time w'at I sees um laughin' en laughin', w'en I lay dey aint kin tell w'at deyer laughin' at deyse'f. En 'taint der laughin' w'at pesters me, nudder,"—relenting a little,—"hit 's dish yer ev'lastin' snickle en giggle, giggle en snickle."

Having thus mapped out, in a dim and uncertain way, what older people than the little boy might have been excused for accepting as a sort of moral basis, Uncle Remus proceeded:

"Dish yer Mr. Benjermun Ram, w'ich he done come up inter my min', wuz one er dezeyer ole-timers. Dey tells me dat he 'uz a fiddler fum away back yander—one er dem ar kinder fiddlers w'at can't git de chune down fine 'less dey pats der foot. He stay all by he own-alone se'f way out in de middle un a big new-groun', en he sech a handy man fer ter have at a frolic dat de yuther creeturs like 'im mighty well, en w'en dey tuck a notion fer ter shake der foot, w'ich de notion tuck'n struck um eve'y once in a w'ile, nuthin' 'ud do but dey mus' sen' fer ole man Benjermun Ram en he fiddle; en dey do say," continued Uncle Remus, closing his eyes in a sort of ecstasy, "dat w'en he squar' hisse'f back in a cheer, en git in a weavin' way, he kin des snatch dem ole-time chunes fum who lay de rail.[11] En den, w'en de frolic wuz done, dey'd all fling in, dem yuther creeturs would, en fill up a bag er peas fer ole Mr. Benjermun Ram fer ter kyar home wid 'im.

"One time, des 'bout Christmas, Miss Meadows en Miss Motts en de gals, dey up'n say dat dey 'd sorter gin a blowout, en dey got wud ter ole man Benjermun Ram w'ich dey 'speckted 'im fer ter be on han'. W'en de time done come fer Mr. Benjermun Ram fer ter start, de win' blow cole en de cloud 'gun ter spread out 'cross de elements—but no marter fer dat; ole man Benjermun Ram tuck down he walkin'-cane, he did, en tie up he fiddle in a bag, en sot out fer Miss Meadows. He thunk he know de way, but hit keep on gittin' col'er en col'er, en mo' cloudy, twel bimeby, fus' news you know, ole Mr. Benjermun Ram done lose de way. Ef he'd er kep' on down de big road fum de start, it moughter bin diffunt, but he tuck a nigh-cut, en he aint git fur 'fo' he done los' sho' 'nuff. He go dis a-way, en he go dat a-way, en he go de yuther way, yit all de same he wuz done los'. Some folks would er sot right flat down whar dey wuz en study out der way, but ole man Benjermun Ram aint got wrinkle on he hawn fer nothin', kaze he done got de name er ole Billy Hardhead long 'fo' dat. Den ag'in, some folks would er stop right still in der tracks en holler en bawl fer ter see ef dey can't roust up some er de neighbors, but ole Mr. Benjermun Ram, he des stick he jowl in de win', he did, en he march right on des 'zackly like he know he aint gwine de wrong way. He keep on, but 't wa'n't long 'fo' he 'gun ter feel right lonesome, mo' speshually w'en hit come up in he min' how Miss Meadows en de gals en all de comp'ny be bleedz ter do de bes' dey kin bidout any fiddlin'; en hit kinder make he marrer git cole w'en he study 'bout how he gotter sleep out dar in de woods by hisse'f.

Mr. Benjamin Ram and his Wonderful Fiddle