“Dey stayed in dar I dunner how long, an’ bimeby dey got tired er stayin’ in dar, an’ dey want ter come out. Some un um went off fer hunt fer de hole whar dey come in at, but dey can’t fine it, an’ den dey say dey skeered dey ain’t never gwine ter git out. But de big Injun say dey plenty time, kaze fo’ dey go out dey got ter know whedder de rain done stop. He say ef de smoke kin git out dey kin git out. Den dey ax ’im how he gwine fine out ’bout de rain, an’ he say he gwine sen’ some er de creeturs fer fine de hole whar de smoke go out, an’ see ’bout de rain.
“Den de big Injun he went off by hisse’f an’ study an’ study how he gwine fine de hole whar de smoke go out. He sent de dog—de dog can’t fine it. He sent de coon—de coon can’t fine it. He sent de rabbit—de rabbit can’t fine it. Den he went off by hisse’f an’ study some mo’, an’ ’bout dat time de buzzud come ’long an’ he ax de big Injun what make him look so lonesome.
“Den de big Injun tell de buzzud ’bout ’im tryin’ fer fine de hole whar de smoke went fru. De buzzud he ’low dat him an’ his ole ’oman kin fine it, an’ den de big Injun tuck an’ sent um off.
“Dey riz up, de buzzuds did, an’ flewd de way de smoke went. Dey flewd up an’ dey flewd down, an’ dey flewd all ’roun’ an’ ’roun,’ but dey ain’t seed no hole whar de smoke go out at. Den dey come back, an’ dis make de big Injun feel mo’ lonesomer dan befo’. He study an’ he study, un’ bimeby he sent um out agin, an’ tole um ter go high ez dey kin an’ spy out de hole.
“So dey riz an’ flewd up agin, an’ dis time dey flewd right agin de top er de yeth, up an’ down an’ ’roun’ an’ ’roun’. It bin rainin’ so long dat de crust er de yeth wuz done wet plum fru, an’ it wuz saft, an’ when dey struck agin it dey made de print whar dey bin fly in’. Bimeby, de old man buzzud, he got mad, an’ he sail ’roun’ twel he git a good start, an’ den he plow right ’long agin de roof. De ol’ ’oman buzzud, she done de same, an’ bimeby dey fine de hole whar de smoke went out. Dey peeped out, dey did, an’ dey seed dat de rain done stop, but it monstus damp outside.
“Den dey went back an’ de big Injun feel mighty good kaze dey done fine de hole. After so long a time he giv de word, an’ dey all marched out fum de inside er de yeth an’ went back ter whar dey useter live. It tuck um a mighty long time ter fine de place, kaze when dey went away de lan’ wuz level, but when dey come back hit wuz full er hills an’ mountains dat look like great big bumps an’ long ridges. Dey ax dey se’f how come dis, an’ dey study an’ study. Bimeby de buzzud, he up’n say dat dem wuz de print he lef’ when him an’ his ole ’oman wuz a-flyin’ roun’ tryin’ fer fine de hole whar de smoke went out. De groun’ wuz saft, an’ eve’y time de buzzuds ’ud fly agin it dey’d make hills an’ mountains. Dat what my daddy say,” said Injun Bill, decisively. “He wuz Injun man, an’ he oughter know ef anybody do.”
“What did I tell you?” exclaimed Mr. Wimberly, who, up to this time, had said nothing. “Mix Injun wi’ nigger an’ they hain’t no kind er rigamarole they won’t git up.”