“Well, suh, when de ’oman fell, de pot made at her wid a chunk er red fire. De ’oman see it comin’, an’ she set up a squall dat moughter been heard a mile. She jump up, she did, but it seem like she wuz so weak an’ tired dat she can’t stan’ on her foots, an’ she start fer ter fall ag’in, but de dinner-pot wuz dar fer ter ketch ’er when she fell. An’ dat wuz de last dat anybody yever is see er de hard-headed ’oman. Leas’ ways, she ain’t never come back ter de house whar de man wuz settin’ at.

“De pot? Well, de way dey got it in de tale is dat de pot des laugh twel it hatter hol’ its sides fer ter keep fum crackin’ open. It come a-hoppin’ an’ a-skippin’ up de spring paff. It hopped along, it did, twel it come ter de house, an’ it made a runnin’ jump in de do’. Den it wash its face, an’ scrape de mud off’n it foots, an’ wiped off de grease what de ’oman been too lazy fer ter clean off. Den it went ter de fireplace, an’ kinder spraddle out so it’ll fit de bricks what been put dar fer it ter set on.

“De man watch all dis, but he ain’t say nothin’. Atter while he hear a mighty bilin’ an’ bubblin’ an’ when he went ter look fer ter see what de matter, he see his supper cookin’ an’ atter so long a time, he fish it out an’ eat it. He eat in peace, an’ atter dat he allers had peace. An’ when you wanter be hard-headed, an’ have yo’ own way, you better b’ar in min’ de ’oman an’ de dinner-pot.”

THE END