Ausus laudato qui quondam reddere versu,
Æternum & tentare melos, conamine magno
Lucretî nomenque suum donaverat aevo:
Ille leves atomos audaci pangere musa
Aggreditur, variis & semina caeca figuris,
Naturaeque vias: non quæ Schola garrula jactat,
Non quae rixanti fert barbara turba Lyaeo:
Ingentes animi sensus, & pondera rerum,
Grandior expressit Genius, nec scripta minora
Ev’linum decuisse solent.
Tuque per obscuros (victor Boylæe) recessus,
Naturae meditaris opus, qua luce colores[ciii:1]
Percipimus, quali magnus ferit organa motu
Cartesius, quali volitant primordia plexu
Ex atomis, Gassende, tuis; simulacraque rerum
Diffugiunt tacito vastum per inane meatu:
Mutato varios mentitur lana colores
Lumine; dum tales ardens habet ipse figuras
Purpura, Sidonioque aliae tinxere veneno:
Materiam assiduo variatam, ut Protea, motu
Concipis, hinc formae patuit nascentis origo,
Hinc hominum species, & vasti machina caeli:[ciii:2]
Ipse creare deus, solusque ostendere mundum
Boylæus potuit, sed nunc favet aemula virtus,
(Magne Eveline) tibi, & generosos excitat ignes:
Pergite, Scipiadæ duo, qui vet mille Marones
Obruitis, longo & meriti lassatis honore.
Tu vero dilecte nimis! qui stemmate ab alto
Patricios deducis avos, cerasque parentum
Wottonicæ[civ:1] de stirpe domus; virtutibus aequas
Nunc generis monumenta tui, post taedia ponti
Innumerasque errore vias, quid Sequana fallax,
Hostilis quae Rhenus agit, quae Tibris, & Ister,
Nota tibi: triplici quid perfida Roma corona
Gessit, & Adriaca Venetus deliberat arce,
Qualiaque Odrysias vexârunt prælia lunas.
Hic qui naturae interpres & sedulus artis
Cultor, qui mores hominum cognovit, & urbes:
Dum Phœbo comes ire parat, mentemque capacem
Vidit uterque polus, nec Grajum cana vetustas
Hunc latuit; veterum nunc prisca numismata regum
Eruit, & Latias per mystica templa ruinas:
Æstimat ille forum, & vasti fundamina Circi,
Cumque ruinoso Capitolia prisca theatro,
Et dominos colles altaeque palatia Romæ:
Regales notat inde domos, ut mole superba
Surgat apex, molles quae tecta imitantur Ionas,[civ:2]
Qualia Romulea, Gothica quae marmora dextra,
Quicquid Tuscus habet, mira panduntur ab arte.
O famae patriaeque sacer! vel diruta chartis
Vivet Roma tuis; te vindice, laeta Corinthus
Stabit adhuc, magno nequiquam invisa Metello.
Nunc quoque ruris opes dulcesque ante omnia curas
Pandis ovans; tristes maneat quae cura Decembres;
Pleiades haec Hyadesque jubent, haec laeta Bootes
Semina mandat humi, atque ardenti haec Sirius agro
Cœpit ut aestiva segetes torrere favilla,
Hoc Maii vernantis opus, dum florea serta
Invitant Dominas ruris, dum vere tepenti
Ridet ager, renovatque suos Narcissus amores.
Haud aliter victrix divinam Æneida vates
Lusit opus, simul & gracili modulatus avena,
Fata decent majora tuos, Eveline, triumphos,
Æternum renovatur honos, te nulla vetustas
Obruet, atque tua servanda volumina cedro
Durent, & meritam cingat tibi laurea frontem
Qui vitam Silvis donasti & Floribus ævum.
R. Bohun.
[ciii:1] Libro de coloribus.
[ciii:2] De origine formarum.
[civ:1] De Wotton in agro Surriensi.
[civ:2] Consule librum Auctoris de Architectura.